Zwycięzca odziedziczy dotychczasowe konflikty

ANALIZA

Niezależnie od tego, czy wygra Janukowycz, czy Tymoszenko, zwycięzca stanie przed koniecznością konsolidacji władzy i uniknięcia konfliktów z parlamentem. Tymoszenko jest w lepszej sytuacji, ponieważ dysponuje większością w Radzie Najwyższej. Janukowycz prawdopodobnie zdecyduje się na jej rozwiązanie i rozpisanie przedterminowych wyborów na maj. Lider Partii Regionów zechce zapewne wypromować na urząd premiera technokratę w rodzaju Mykoły Azarowa, zaś grupy interesów wewnątrz partii mogą lobbować za bliskim doradcą oligarchy Rinata Achmetowa, Dmytro Kolesnikowem. W przypadku sukcesu Tymoszenko naturalnym kandydatem na stanowisko szefa rządu wydaje się wicepremier odpowiadający za sprawy gospodarcze Ołeksandr Turczynow. Z pewnością obie strony będą natomiast dążyć do zmiany konstytucji i wzmocnienia pozycji prezydenta. To będzie trudne, bo istnieją siły, którym zależy, by władza była rozmyta.

Janukowycz nie zrealizuje dawnej obietnicy nadania rosyjskiemu statusu języka urzędowego. Pozbawiłby się szansy na porozumienie z zachodnią Ukrainą. Podobnie Tymoszenko odejdzie od niepopularnej na wschodzie kraju juszczenkowskiej polityki historycznej: mówienia o ofiarach Wielkiego Głodu i gloryfikowania żołnierzy UPA. Obie strony mówią, że historię należy zostawić historykom.

Żaden z kandydatów nie podejmie też konkretnej polityki antykryzysowej. Będą to raczej podlane populizmem próby doraźnego reagowania na powstające problemy. Obydwoje będą się natomiast chcieli zabezpieczyć przed przejęciem przez Rosję gazowej infrastruktury przesyłowej. W tym sensie Janukowycz jest gospodarczym nacjonalistą. Pod względem gospodarczym głównych kandydatów niewiele różni.

@RY1@i02/2010/011/i02.2010.011.000.0009.001.jpg@RY2@

Wadym Karasiow, dyrektor kijowskiego Instytutu Strategii Globalnych

Fot. Materiały prasowe

politolog,  dyrektor kijowskiego Instytutu Strategii Globalnych