Dlaczego Szwedzi są inni

W rozdziale drugim konstytucji Szwecji, poświęconym prawom i wolnościom osobistym, znajdujemy artykuł 8. Gwarantuje on każdemu obywatelowi prawo do swobodnego poruszania się na terytorium państwa i prawo do jego opuszczenia. Wolność tę można ograniczyć (artykuły 21–22) tylko w określonych przypadkach – chodzi o pobór do wojska oraz skazanie prawomocnym wyrokiem. Pozostałym obywatelom Szwecji nie wolno jednak odbierać ich konstytucyjnej wolności. Sytuacja może się zmienić, jeśli kraj znajdzie się w stanie wojny. Bo wtedy (i tylko wtedy) rząd może ogłosić stan wyjątkowy. Z tego powodu – tłumaczy Jonung – władze nie zrobiły tego, na co zdecydowało się wiele innych demokratycznych krajów. Nie pojawiły się zakazy poruszania czy przemieszczania. Przez cały czas granice były otwarte dla wyjeżdżających. Oczywiście w najgorszym okresie pandemii to ostatnie prawo pozostawało iluzoryczne, bo wiele krajów nie przyjmowało osób z zewnątrz. Konstytucja Szwecji przewiduje za to ograniczanie wolności zgromadzeń. W imię utrzymania „porządku publicznego”. Stanowi o tym art. 24 rozdziału 2. Mówi on, że wolno tak zrobić także w sytuacji „epidemii”. I to właśnie z tego powodu władze w Sztokholmie wprowadziły ograniczenia zgromadzeń przewyższających 50 osób.