Powiaty chcą zmiany w ustalaniu kosztów utrzymania dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej

Taki postulat płynie z stanowiska podjętego przez konwent powiatów województwa świętokrzyskiego. Poruszony w nim problem dotyczy art. 196 ust. 1 i 2 ustawy z 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 49 ze zm.). Zgodnie z nim średnie miesięczne wydatki przeznaczone na utrzymanie dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej stanowią kwotę rocznych wydatków na jej działalność, wynikającą z utrzymania dzieci w roku poprzednim (bez wydatków inwestycyjnych), powiększoną o prognozowany wskaźnik inflacji przyjęty w ustawie budżetowej na dany rok oraz podzieloną przez liczbę miejsc w placówce (pod tym pojęciem rozumie się sumę rzeczywistej liczby dzieci w poszczególnych miesiącach poprzedniego roku). Dodatkowo przy ustalaniu kosztu utrzymania uwzględnia się wydatki na działalność jednostki zajmującej się obsługą ekonomiczno-administracyjną placówki.

Ten sam typ placówki, a różny koszt utrzymania

Zdaniem konwentu wspomniane przepisy są różnie interpretowane przez jednostki samorządu terytorialnego, co skutkuje znacznymi rozbieżnościami w wysokości ustalanych kosztów. Te różnice nie są zaś związane z lokalnymi uwarunkowaniami, ale wynikają właśnie z niejednoznaczności przepisów, co prowadzi do nierównego obciążenia budżetów powiatów oraz utrudnia racjonalne planowanie finansowe. Potwierdzają to dane publikowane w wojewódzkich dziennikach urzędowych, w których ogłaszany jest średni miesięczny koszt utrzymania dziecka w danej placówce w każdym roku. Wskazują one bowiem na występowanie wyraźnych dysproporcji w kosztach utrzymania dzieci w placówkach tego samego typu, funkcjonujących w różnych regionach kraju.