Rzeszów kreuje miejskie trendy

W nieco ponad dekadę Rzeszów z miasta „Polski B” wyrósł na dynamicznie rozwijającą się metropolię? W czym tkwi jego siła?

Kiedy w 2002 r. obejmowałem urząd prezydenta tego miasta, wytyczyłem sobie jasny cel, że uczynię z niego perłę Podkarpacia. Szczególnie że miasto to było mi bardzo bliskie, od zawsze je kochałem. Dlatego tak ważne było dla mnie to, by zaczęło się liczyć na mapie Polski. Przyznaję, nie było łatwo. Możliwości Rzeszowa były bardzo ograniczone. Dysponowało ograniczonym terenem o powierzchni 53 km kw. Na 1 km kw. przypadało 3 tys. mieszkańców, było więc też bardzo gęsto zaludnione. To nie dawało pola do popisu. Pierwsze, co musiałem w związku z tym zrobić, to dodać miastu oddechu, a to było możliwe tylko w jeden sposób: zwiększając jego granice administracyjne. Zacząłem więc od przyłączania do Rzeszowa okolicznych gmin, a wraz z nimi mieszkańców, infrastruktury w postaci zakładów pracy, szkół, przeszkoli, żłobków, ale i niezagospodarowanych terenów, dzięki którym mogłem przyciągnąć nowych inwestorów. Robiłem to mimo sprzeciwu wielu uczonych czy samych mieszkańców, którzy w takim działaniu upatrywali raczej krzywdy niż korzyści. Spotkałem się nawet z wyzwiskami pod moim adresem – nazywano mnie Hitlerem. Po latach przyznają mi rację, że do rozwoju miasta potrzebna jest większa przestrzeń. Z ostatniego badania przeprowadzonego przez Uniwersytet Rzeszowski wynika, że 93 proc. mieszkańców pozytywnie ocenia rozszerzenie granic administracyjnych miasta. Nie przeczę, że mam satysfakcję z tego, że byłem konsekwentny w działaniu, bo wyszło na moje. Szczególnie że inni włodarze miast chcą iść w nasze ślady. Z wieloma się spotykam, by podpowiedzieć, jak to zrobić.