Zaangażowanie się w walkę z bezdomnością jest priorytetem

Nowy obowiązek dla samorządowców to element reformy budownictwa komunalnego, a ta z kolei jest jednym z działań, jakie mają być podjęte dla zapobiegania niepewności mieszkaniowej i przeciwdziałania bezdomności. Jest to jeden z sześciu priorytetów "Krajowego programu przeciwdziałania ubóstwu i wykluczeniu społecznemu 2020".

Jak dowiedzieliśmy się w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej (MPiPS), prace nad programem znajdują się na etapie nanoszenia uwag resortów, jednostek samorządu terytorialnego oraz partnerów społecznych. Równocześnie trwają konsultacje robocze nad poszczególnymi zapisami programu. Zakończenie prac nad ostateczną wersją programu planowane jest na grudzień tego roku. MPiPS twierdzi jednak, że z uwagi na objętość dokumentu oraz różnorodną zawartość merytoryczną, obejmującą działania z wielu dziedzin polityki społecznej, trudno jest obecnie podać konkretną datę.

W programie, który jest przewidziany na lata 2014-2020, resort pracy zakłada, że planowane działania, takie jak: rozwój mieszkalnictwa i budownictwa społecznego, reforma budownictwa komunalnego, a także zintegrowanie działań na rzecz zapobiegania utratom mieszkania, zadłużeniom czynszowym, eksmisjom i bezdomności oraz rozwiązywanie problemu bezdomności, będą finansowane m.in. z budżetów jednostek samorządu terytorialnego. Przez nie też będą koordynowane.

Gminy będą mogły liczyć np. na to, że w ramach reformy mieszkalnictwa i budownictwa społecznego rozszerzony zostanie program wsparcia budownictwa socjalnego o inwestowanie w remonty i adaptacje zdekapitalizowanej substancji mieszkaniowej, w tym w szczególności podnoszenie jakości i standardów mieszkań publicznych i społecznych. W planach jest też rozwój partnerstwa społeczno-publicznego dla tworzenia mieszkań społecznych.

Krajowy program zakłada ponadto wprowadzenie przepisów, które umożliwią weryfikowanie wysokości dochodów gospodarstw domowych mieszkańców lokali komunalnych, a także dokonywanie tej weryfikacji przy sprzedaży lokali mieszkalnych.

Obowiązkiem samorządów terytorialnych ma być też opracowanie zapisów odnoszących się do problemu rozwiązywania bezdomności i wdrażanie standardów jakości usług dla osób bezdomnych i wykluczonych mieszkaniowo w ramach modelu - Gminny Standard Wychodzenia z Bezdomności.

- Taki program to dla nas żadna nowość, bo samorządy zajmują się tym od lat. Niektóre miasta mają nawet własne programy wyprowadzania ludzi z bezdomności - mówi Andrzej Porawski, dyrektor Biura Związku Miast Polskich. - Projekt nie został jednak przekazany do konsultacji Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu Terytorialnego.

Także wiceprezydent Radomia Anna Kwiecień potwierdza, że program ten nie był konsultowany z samorządowcami: - Sytuacja finansowa samorządów jest naprawdę trudna, dlatego każda złotówka powinna być dokładnie obejrzana zanim zostanie wydatkowana.

Grażyna J. Leśniak

grazyna.lesniak@infor.pl

OPINIA EKSPERTA

@RY1@i02/2013/224/i02.2013.224.088001100.802.jpg@RY2@

Ivetta Biały rzecznik prasowy wojewody mazowieckiego

Pomoc osobom bezdomnym, a zwłaszcza zapewnienie schronienia, posiłku i ubrania, jest obowiązkiem gminy. Wobec ograniczonych możliwości samorządów udzielana jest także pomoc rządowa skupiająca się na działaniach długofalowych w ramach programu wspierającego powrót osób bezdomnych do społeczności. Dofinansowanie na działania w tym zakresie na Mazowszu otrzymały dwie organizacje: Stowarzyszenie Pomocy i Interwencji Społecznej realizujące program upowszechnienia instrumentów wsparcia procesu wychodzenia z bezdomności oraz Fundacja D.O.M. prowadząca centrum interwencyjno-diagnostyczne osób bezdomnych, program streetworkingu i pomocy socjalnej oraz poradnictwa specjalistycznego dla osób bezdomnych w sytuacji kryzysowej.

W tym roku wojewoda mazowiecki przekazał organizacjom pozarządowym 607 tys. zł dofinansowania na realizację 23 programów pomocowych. Podczas najbliższej zimy na terenie województwa mazowieckiego bezdomni będą mieli do dyspozycji 71 placówek (w tym 26 w Warszawie) oferujących łącznie 3493 miejsca (1498 w Warszawie, 95 w Radomiu, 55 w Ostrołęce, 73 w Płocku, 40 w Siedlcach itd.). Są to zarówno noclegownie i schroniska oferujące czasowy pobyt i pełne wyżywienie, jak i hostele zapewniające stałe lub czasowe zamieszkanie, wyżywienie oraz kompleksową opiekę wspomagającą. Wyodrębniono oddzielne placówki dla kobiet, mężczyzn, matek z dziećmi i dorosłych.