Zwolniony pracownik 
też ma prawo do odprawy

Sprawa dotyczyła wieloletniego funkcjonariusza Służby Więziennej. W ostatnich latach zajmował stanowisko zastępcy komendanta SW w zakładzie karnym. Jednak został z tej posady odwołany na podstawie art. 68 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1683 ze zm.) i oddany do dyspozycji przełożonych. Następnie został wezwany przez komendanta SW, który wręczył mu pismo, na podstawie którego funkcjonariusz miał zostać przeniesiony na niższe stanowisko służbowe. W piśmie zaznaczono, że jeżeli nie wyrazi on zgody na to przeniesienie, zostanie zwolniony ze służby na podstawie art. 68 ust. 4 ustawy o SW, z czym miał się wiązać brak prawa do odprawy (cała sprawa zaczęła się bowiem w 2018 r., jeszcze przed zmianą przepisów ustawy o SW, które obecnie przewidują odprawę także w takiej sytuacji). Problem polegał na tym, że zwalniany funkcjonariusz wprawdzie odmówił przyjęcia nowego stanowiska, ale zarazem osiągnął już wiek emerytalny i zaczął się starać o świadczenie. Mimo to zatrudniająca go jednostka SW odmówiła wypłaty odprawy w związku z odejściem ze służby.

Funkcjonariusz skierował więc sprawę do sądu, żądając zapłaty odprawy. I osiągnął cel: sąd I instancji zasądził żądaną kwotę. Jednak korzystny dla funkcjonariusza wyrok nie utrzymał się w II instancji – apelacja Skarbu Państwa (który był w sprawie pozwanym) została uwzględniona: wyrok uchylono, a powództwo oddalono. To orzeczenie nie utrzymało się z kolei w Sądzie Najwyższym, który uwzględnił skargę kasacyjną pełnomocnika byłego już funkcjonariusza i, uchylając wyrok apelacyjny, jednocześnie oddalił apelację Skarbu Państwa, przywracając moc wyrokowi I instancji zasądzającemu odprawę.