Milczenie nie jest złotem

Mowa o postępowaniu przeprowadzonym około roku 33 n.e. w sprawie Jezusa z Nazaretu. Przewodniczył mu piąty prefekt Judei Poncjusz Piłat, a jego przebieg jest z grubsza znany. Oto w piątek, dzień przed szabatem, wzburzony tłum pojawił się przed siedzibą namiestnika w Jerozolimie. Przed obliczem reprezentanta władzy Rzymu na judejskiej ziemi postawiono człowieka, któremu zarzucono dopuszczenie się trzech czynów. Każdy z nich wyczerpywał przesłanki zdrady stanu. Można się domyślać, z jakim zdumieniem urzędnik wysłuchał, że niepozorny mężczyzna, doprowadzony z rana przed jego oblicze, śmiał rzucić wyzwanie wszechświatowemu imperium w tak zuchwały sposób. Oto bowiem zarzucono mu, że ogłosił się królem, podburzał lud do zbrojnego wystąpienia oraz - co w rzymskim biurokracie budziło nie mniejszą grozę od dwóch wyżej wymienionych zbrodni - nawoływał do niepłacenia podatków. Za każde przedstawionych przestępstw prawo rzymskie przewidywało dla winowajcy okrutną kaźń.