Najtrudniejsza sprawa polskiej kryminalistyki

Jednym z najciekawszych przypadków polskiej kazuistyki kryminalistycznej jest sprawa Iwana Ślezki vel Zygmunta Bielaja, przy czym na taką ocenę składa się kilka przynajmniej powodów. Przede wszystkim była to sprawa o wy bitnie poszlakowym charakterze, wynikającym nie tylko z tego, że brak było bezpośrednich dowodów popełnienia przez oskarżonego zarzucanego mu przestępstwa zabójstwa, lecz również dlatego, że nigdy nie odnaleziono ciała potencjalnej ofiary zbrodni. Od razu zatem rodziło się pytanie, czy jest możliwe skazanie oskarżonego za taki czyn, jeśli nie było corpus delicti. Była to jednocześnie sprawa niezwykle ciekawa od strony kryminalistycznej i dowodowej. Zakres prowadzonych działań wykrywczych oraz czynności dowodowych był niezwykle szeroki i w wielu przypadkach nietypowy, ale organy ścigania popełniły zarazem tyle błędów, że duży wysiłek śledczych nie mógł doprowadzić do wyroku skazującego oskarżonego. Nietypowy był wreszcie tok całej sprawy, która łącznie z postępowaniem sądowym trwała 15 lat (1970–1985). Pięciokrotnie rozpatrywały ją sąd pierwszej instancji i Sąd Najwyższy w różnych składach. SN dwukrotnie zwracał ją do uzupełnienia do postępowania przygotowawczego, aż wreszcie została przez prokuraturę umorzona w części dotyczącej zbrodni zabójstwa. Marek Rymuszko określił ją nawet mianem „najtrudniejszej w historii polskiej kryminalistyki” („Prawo i Życie” nr 6, 1978).