Dialektyka prokuratorskiej niezależności

Analizę niezależności prokuratorów na gruncie ustawy - Prawo o prokuraturze z 28 stycznia 2016 r. (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 177, dalej: p.op.) trzeba poprzedzić wprowadzeniem na temat rodzimych tradycji ustroju prokuratury i doświadczeń jej funkcjonowania. I niestety nie są one optymistyczne, jeśli chodzi o niezależność prokuratorów, profesjonalizm ich działania, którego istotą byłoby obiektywne, sprawiedliwe działanie na rzecz ochrony praworządności jako istotnego elementu zachowania ładu społecznego i ochrony praw podmiotowych. Ani w okresie międzywojennym, ani tym bardziej po 1945 r. nie dorobiliśmy się niezależnych prokuratorów. Szczególnie destrukcyjne dla ich niezależności okazały się doświadczenia komunistyczne i fakt, że po roku 1989 prokuratorzy nie zostali rozliczeni na okoliczność nadużywania władzy. Jako grupa społeczna jak gdyby nigdy nic dalej stali na straży przestrzegania prawa. A przecież ktoś w procesach politycznych przed 1989 r. oskarżał, ktoś wnosił o drakońskie kary za handel kiełbasą, ktoś mataczył w sprawie zbrodni komunistycznych. Ludzie ci nie tylko nie odpowiedzieli prawnie za swój udział w zbrodniach przeciwko narodowi polskiemu, lecz zostali też wynagrodzeni gigantycznymi emeryturami, a niektórzy dodatkowo uhonorowani prestiżowymi funkcjami, np. przewodniczącego Sejmowej Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka czy prokuratora Prokuratury Krajowej (to akurat sędzia skazujący Polaków za to, że 11 listopada zorganizowali obchody Święta Niepodległości).