Sąd zagraniczny może ogłosić upadłość wypłacalnej spółki

@RY1@i02/2013/027/i02.2013.027.18300120b.802.jpg@RY2@

Sebastian Ponikowski, radca prawny z kancelarii Baker & McKenzie

Transgraniczne regulacje dotyczące upadłości zawiera rozporządzenie Rady (WE) nr 1346/2000. Pojawiają się jednak problemy z ich stosowaniem. Spornymi sprawami zajmował się też polski Sąd Najwyższy. Warto zwrócić uwagę na dwa wyroki: z 12 stycznia 2012 r. (sygn. akt II CSK 202/11) i 2 lutego 2012 r. (sygn. akt II CSK 305/11). W obu stwierdzono, że orzeczenie zagranicznego sądu, który wszczął postępowanie upadłościowe, powinno być uznane w pozostałych państwach członkowskich UE bez możliwości kontroli merytorycznej (zasadności) tego orzeczenia. Oznacza to, że wobec polskiej spółki należącej do upadającej grupy może być ogłoszona upadłość za granicą bez względu na to, że z punktu widzenia prawa polskiego ta spółka jest wypłacalna. O tym bowiem, czy jest ona niewypłacalna, będą decydowały przepisy prawa obcego. Kontrola tego, czy sąd zagraniczny zastosował dane przepisy właściwie, będzie należała do odpowiednich sądów za granicą. Ingerencja polskiego sądu polegająca na odmowie uznania takiego orzeczenia upadłościowego jest możliwa tylko, gdy narusza ono klauzulę porządku publicznego. Chodzi o sytuację, gdy skutek zagranicznego orzeczenia jest nie do pogodzenia z samą istotą danej instytucji prawnej w Polsce (w tym wypadku upadłości), nie zaś jedynie z jej poszczególnymi przepisami. Przy dość podobnych rozwiązaniach upadłościowych w UE trudno będzie znaleźć uzasadnienie dla zastosowania klauzuli porządku publicznego.

W obecnej sytuacji gospodarczej należy zakładać, że przypadki upadłości transgranicznej grup spółek będą coraz częstsze. Tym samym wierzyciele polskich spółek z grup kapitałowych przeżywających kłopoty finansowe w UE powinni być przygotowani na to, że mogą być uczestnikami postępowania upadłościowego w innym kraju członkowskim i tam będą zmuszeni chronić swoje interesy.

not. KT