Prawo własności przemysłowej

Od 27 lutego 2020 r. wejdą w życie zmiany w prawie własności przemysłowej, które przybliżą polskie przepisy patentowe do regulacji europejskich. W uzasadnieniu do uchwalanego projektu (przyjętego ostatecznie jako ustawa z 16 października 2019 r. o zmianie ustawy – Prawo własności przemysłowej; Dz.U. poz. 2309) podkreślano, że nowelizacja stanowi w szczególności próbę ujednolicenia przepisów prawa krajowego z unijnymi regulacjami. Przede wszystkim zaś z przepisami konwencji o udzielaniu patentów europejskich. Ponadto ma służyć właściwej implementacji prawa unijnego, tj. dyrektywy Parlamentu Europejskiego 2004/48/WE z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej (Dz.Urz. UE z 2004 r. L 157, s. 45).

Jedna z najważniejszych zmian zmierza do ułatwienia patentowania oprogramowania w Polsce. Po zmianach zasady obowiązujące w postępowaniu przed Urzędem Patentowym RP mają być bardziej zbliżone do standardów europejskich. Do tej pory relatywnie drobne różnice pomiędzy przepisami Konwencji o Patencie Europejskim a analogicznymi przepisami polskiej ustawy z 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 776 , ost.zm. Dz.U. z 2019 r. poz. 2309; dalej: p.w.p.) skutkowały przez lata bardzo odmienną praktyką w zakresie udzielania patentów na wynalazki realizowane za pomocą komputera. Urząd Patentowy RP, działający na podstawie przepisów ustawy – Prawo własności przemysłowej, znacznie częściej odmawiał udzielenia patentu na wynalazki implementowane programowo, szeroko interpretując wyłączenie określone w art. 28 ust. 5 p.w.p., zgodnie z którym za wynalazki nie uważa się w szczególności programów do maszyn cyfrowych. W efekcie prowadziło to do tego, że zgłaszający niewspółmiernie dłużej i drożej musząc prowadzić postępowania w kraju, często rezygnowali z ubiegania się o taką ochronę przed Urzędem Patentowym RP, kierując swoje kroki bezpośrednio do Europejskiego Urzędu Patentowego w Monachium.