Zgłaszanie beneficjentów rzeczywistych w wybranych krajach UE, czyli tak samo, ale czasem jednak inaczej

Obowiązek zgłaszania beneficjentów rzeczywistych podmiotów prawnych w państwach członkowskich Unii Europejskiej wynika z przyjęcia dyrektywy, która weszła w życie 25 czerwca 2015 r. Przyjęcie jej do porządku krajowego państw członkowskich UE według pierwotnego planu miało odbyć się do 26 czerwca 2017 r. Dyrektywa jest częścią szerszej strategii unijnej, której celem jest zapewnienie bezpieczeństwa prawno-ekonomicznego oraz gospodarczego obywatelom i przedsiębiorstwom unijnym przez intensyfikację zwalczania przestępczości finansowej w UE.

Przepisy dotyczące beneficjentów rzeczywistych są dość nowe w polskim i unijnym porządku prawnym i nie zdążyły jeszcze zostać uzupełnione przez praktykę organów i sądów. Istotne wyzwania pojawiają się w związku z różnicami między przepisami poszczególnych krajów unijnych. To trudność przede wszystkim dla ponadnarodowych grup kapitałowych, które chciałyby prowadzić spójną wewnętrzną politykę przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowania terroryzmu, a jednocześnie zgłosić odpowiednie dane do poszczególnych rejestrów krajów unijnych. Nie jest wykluczone, że w takim samym stanie faktycznym na gruncie przepisów np. austriackich i węgierskich może się okazać konieczne wskazanie różnych osób jako beneficjentów rzeczywistych.