Ból głowy banków z WIBOR-em

Pytania prejudycjalne dotyczą postanowień umownych zawartych w umowach kredytu złotowego, w których oprocentowanie zostało oparte na zmiennej stopie procentowej. Sąd zadał cztery pytania odnoszące się do ewentualnego stosowania przez banki, w zawartych z konsumentami złotowych umowach kredytowych, nieuczciwych warunków umownych. W pierwszej kolejności zapytał, czy sądy powszechne mają możliwość badania postanowień w umowach kredytowych dotyczących zmiennego oprocentowania na podstawie wskaźnika referencyjnego WIBOR. Ta kwestia jest o tyle istotna, że aktualnie wskaźniki z rodziny WIBOR zostały wpisane do rejestru wskaźników referencyjnych prowadzonych przez Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (ESMA) zgodnie z rozporządzeniem 2016/1011 (BMR) w sprawie wskaźników referencyjnych. Zarówno Komisja Nadzoru Finansowego, jak i banki stoją na stanowisku, że w związku z tym WIBOR nie podlega badaniu przez sądy, gdyż podlega nadzorowi KNF i jest tworzony zgodnie z przepisami rozporządzenia.

Jeżeli TSUE uzna, że dyrektywa 93/13/EWG w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich pozwala na badanie postanowień umownych dotyczących zmiennego oprocentowania na podstawie wskaźnika referencyjnego WIBOR, to sądy będą mogły w toku postępowań dokonywać oceny, czy zapisy umowy zawartej z konsumentem dotyczące zmiennego oprocentowania na podstawie wskaźnika referencyjnego WIBOR nie stoją w sprzeczności z wymogami dobrej wiary, co powodowałoby znaczną nierównowagę wynikających z umowy praw i obowiązków stron ze szkodą dla konsumenta, a to z uwagi na niewłaściwe poinformowanie go o narażeniu na ryzyko związane ze zmienną stopą procentową.