Mniej formalności dla zagranicznych firm świadczących usługi w Polsce

Prezydent podpisał ustawę z 4 marca 2010 r. o świadczeniu usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Teraz czeka ona na publikację w Dzienniku Ustaw i zacznie obowiązywać po upływie 14 dni od jej ogłoszenia.

Nowe przepisy określają m.in. wymogi, jakie powinny spełnić podmioty prowadzące działalność w innym kraju Unii Europejskiej i zamierzające świadczyć usługi na własny rachunek w Polsce. Chodzi m.in. o usługi budowlane, handlowe lub prowadzone w ramach wykonywanego wolnego zawodu, np. adwokata lub radcy prawnego. Po wejściu w życie zmian zagraniczna firma, która chce świadczyć takie usługi, nie musi już starać się o wpis do rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym lub w ewidencji działalności gospodarczej. Powinna jednak uzyskać wymagane w odrębnych przepisach certyfikaty, koncesje, licencje, zezwolenia, zgody, czy wpis do rejestru działalności regulowanej (lub innego rejestru).

Urzędy i samorządy zawodowe nie mogą nakładać na podmiot zagraniczny świadczący usługi żadnych ograniczeń, na przykład obowiązku uzyskania jakiegoś dodatkowego zezwolenia, i dyskryminować go w zakresie przyznawania pomocy finansowej. Z kolei zagraniczne firmy nie mogą dyskryminować klientów ze względu na obywatelstwo lub miejsce zamieszkania. Na ich żądanie firmy będą musiały udostępnić informacje o prowadzonej działalności, związanej bezpośrednio z usługą, spółkach, w których uczestniczą, oraz o tym, jakie środki będą podejmować, aby uniknąć konfliktu interesów. Takie informacje muszą podawać również w dokumentach, które zawierają opis oferowanych usług.

Zanim zostanie zawarta na piśmie umowa o wykonanie usługi, a także przed rozpoczęciem jej świadczenia - gdy umowa zostanie zawarta ustnie, przedsiębiorca musi poinformować klienta o nazwie firmy, adresie siedziby albo miejscu zamieszkania i głównym miejscu wykonywania działalności. Wskazuje też organ, w którym jest zarejestrowany, i numer w rejestrze, albo numer w ewidencji działalności gospodarczej, adres poczty elektronicznej, a także organ, który wydał certyfikat, koncesję, zezwolenie, zgodę, licencję lub dokonał wpisu do rejestru albo wydał inny dokument uprawniający usługodawcę do świadczenia usługi. Oprócz tego powinien wskazać główne cechy usługi oraz cenę, jeśli została ustalona, a także stosowane przez siebie wzorce umów i postanowienia umowne określające prawo właściwe dla danej umowy oraz sąd lub inny organ rozstrzygający spory, jakie powstaną w związku z zawartą umową. Podaje również NIP lub inny numer identyfikacyjny na potrzeby VAT, informuje o obowiązkowym ubezpieczeniu lub gwarancji finansowej, danych ubezpieczyciela lub gwaranta oraz o zasięgu terytorialnym ubezpieczenia i wskazuje samorząd zawodowy, do którego należy tytuł zawodowy oraz państwo, w którym został przyznany. Udostępnia też informacje o gwarancjach jakości wykonywanej usługi.

Klient ma prawo również zażądać dodatkowych informacji, na przykład o sposobie kalkulacji ceny, jeśli wcześniej nie została ustalona, o kodeksach dobrych praktyk, którym firma podlega, a nawet o regulacjach prawnych dotyczących zawodu regulowanego, jaki wykonuje przedsiębiorca.

Te wszystkie informacje na temat firmy należy udostępnić w taki sposób, aby klient mógł się z nimi zapoznać, w miejscu, gdzie świadczona jest usługa, w miejscu zawarcia umowy i dokumentach informacyjnych, które dostarcza klientowi. Przedsiębiorca powinien zamieścić je również na swojej stronie internetowej. Gdy nie udostępnia informacji o swojej firmie i działalności albo podaje nieprawdziwe, może zostać ukarany grzywną.

malgorzata.piasecka@infor.pl

Ustawa z 4 marca 2010 r. o świadczeniu usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej