Warto określić, gdzie będą rozstrzygane ewentualne spory

@RY1@i02/2012/181/i02.2012.181.18300120c.802.jpg@RY2@

Mikołaj G. Goss, adwokat, partner w Kancelarii Góralski & Goss Legal

Ważne jest przede wszystkim określenie, jakiemu prawu materialnemu ma podlegać umowa. Trzeba więc rozstrzygnąć, według jakich przepisów będzie oceniana kwestia ważności umowy, sposób jej wykonania oraz ewentualne roszczenia w przypadku nienależytego jej wykonania. Klauzule umowne typu choice of law (wybór prawa) najczęściej wskazują na prawo właściwe dla kontrahenta, który spełnia tzw. świadczenie charakterystyczne. Jest to z reguły świadczenie niepieniężne, polegające np. na dostawie towaru czy wykonaniu usługi, za które kontrahent uiszcza cenę wyrażoną w pieniądzu.

Rozstrzygając właściwość prawa w przypadku gdy przedmiotem kontraktu jest sprzedaż towarów, należy wziąć pod uwagę treść konwencji wiedeńskiej z 11 kwietnia 1980 r. (tzw. CISG). Warto podkreślić, że konwencja ta znajdzie zastosowanie wówczas, gdy strony umowy nie postanowią wyraźnie o jej wyłączeniu. Konwencja wiedeńska może stanowić dobre rozwiązanie pośrednie, gdy żaden z kontrahentów nie chce przystać na wybór prawa materialnego proponowany przez drugą stronę.

Częstą praktyką jest sporządzanie kontraktu w dwóch odpowiadających sobie wersjach językowych. Nie można bowiem wykluczyć wystąpienia kłopotów z tłumaczeniem kluczowych kwestii w przypadku wystąpienia problemów. Aby umożliwić sobie rozstrzyganie sporów językowych, strony mogą dokonać umownego wskazania tzw. wiodącego języka kontraktu. Na koniec warto pamiętać o dokonaniu wyboru jurysdykcji, czyli wskazania kraju, którego sądy będą właściwe do rozstrzygania ewentualnych sporów pomiędzy kontrahentami. Celowe jest, aby wybór padł na sądy tego państwa, którego prawo wskazano jako rządzące umową. W innym przypadku, tj. w razie konieczności stosowania przez sąd prawa obcego, narażamy się na trudności merytoryczne oraz znaczne wydłużenie postępowania.

not. KT