Procedury szkodzą przewoźnikom

Przewoźnicy niejednokrotnie - podobnie jak inni przedsiębiorcy - stają przed koniecznością egzekwowania od kontrahentów pieniędzy na drodze sądowej. W sytuacjach gdy należności związane są z krajowym przewozem towarów, obowiązuje ich art. 75 ust. 1 i 2 prawa przewozowego (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 915 ze zm.). Nakłada on na przedsiębiorców transportowych wymóg wcześniejszego doręczania dłużnikom wezwania do zapłaty, zanim będą mogli dochodzić w sądzie należności z tytułu krajowego przewozu towarów. W przepisach czyha niebezpieczny niuans prawny, który może doprowadzić nawet do przegrania procesu lub poniesienia dodatkowych wydatków. Dlaczego? Otóż prawo nakazuje przedsiębiorcom czekać na odpowiedź dłużnika trzy miesiące od wysłania wezwania do zapłaty. Dopiero brak takiej odpowiedzi lub wyraźna odmowa uiszczenia długu w tym okresie mogą być podstawą do skierowania sprawy do sądu. W innym przypadku sąd może taki pozew odrzucić. A jeżeli nie odrzuci - to istnieje ryzyko, że dłużnik spłaci należność w przewidzianym przez prawo okresie i powód zostanie przez to zobowiązany do zwrócenia kosztów procesu stronie przeciwnej.

Prawnicy alarmują, że ten szkodliwy przepis nie ma ekonomicznego uzasadnienia ani żadnych racjonalnych przesłanek i jest szczególnie niekorzystny dla przedsiębiorców transportowych. Angażują oni bowiem znaczne środki finansowe na wykonywanie przewozów i przedłużanie terminu spłaty długu o dodatkowe 90 dni może odbijać się na ich kondycji finansowej. Bezpośrednim skutkiem stosowania przepisu mogą być zatory płatnicze, na które branża, w dużej części oparta na współpracy z wieloma podwykonawcami, jest szczególnie wrażliwa. Zbędny formalizm polskiego prawa potwierdza to, że przepisy o przewozie międzynarodowym nie przewidują konieczności wzywania dłużników do zapłaty. Radzimy firmom transportowym, w jaki sposób odpowiednio wezwać do zapłaty dłużnika i jak nie narazić się na koszty.

JAS

C6