Przy rejestracji podobnego znaku towarowego wniesienie sprzeciwu będzie nieskuteczne

Sąd Unii Europejskiej, rozstrzygając spór pomiędzy amerykańską firmą Jerome Alexander Consulting Corp. (właścicielem marki Minerals by Jerome Alexander) a jej byłym dystrybutorem londyńską spółką John Mills Ltd (sprawa T7/17), która postanowiła zarejestrować nowy znak Mineral Magic, pochylił się nad problemem: jak należy interpretować art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2017/1001 z 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.Urz. UE z 2017 r. L 154, s. 1). Przepis ten chroni właściciela znaku towarowego przed sytuacją, w której jego agent lub przedstawiciel próbuje zarejestrować na siebie znak należący do właściciela. Ten ostatni może wówczas złożyć skuteczny sprzeciw wobec takiego zgłoszenia. Tytułem przykładu, spółka japońska, która posiada rejestrację określonego znaku tylko w Japonii, może skutecznie zapobiec rejestracji tego oznaczenia jako znaku towarowego UE w przypadku zgłoszenia go przez jej europejskiego agenta lub przedstawiciela (np. wyłącznego dystrybutora produktów w Europie). Przepis ten stanowi zatem zabezpieczenie przed sytuacją, w której przedstawiciel właściciela znaku towarowego próbuje zawłaszczyć sobie znak bez jego zgody. Powstaje jednak pytanie – co w sytuacji, gdy agent lub przedstawiciel właściciela znaku zgłasza znak podobny, ale nie identyczny? Czy właściciel znaku może wówczas powołać się na wspomniany art. 8 ust. 3 rozporządzenia i zablokować rejestrację znaku podobnego? Przepis ten nie precyzuje bowiem, o jaki znak chodzi. Ten dylemat musiał rozstrzygnąć Sąd UE we wspomnianym wyroku.