Wyroki katyńskie 10 lat później
To polityka określa, jak widzi się i stosuje reguły prawa. Dotyczy to również sądów międzynarodowych. Niestety
Philippe Sands, znakomity prawnik, wielokrotnie występujący przed sądami międzynarodowymi, napisał niedawno, że prawa międzynarodowego nie należy sprowadzać tylko do prawa. To połączenie prawa, polityki i historii. To zdanie pasuje do wyroku Wielkiej Izby Europejskiego Trybunału Praw Człowieka wydanego 10 lat temu w sprawie skargi katyńskiej (Janowiec i inni przeciwko Rosji, 21 października 2013 r.). Wielokrotnie słyszałem w Strasburgu i „od ludzi Strasburga”, że gdyby orzekano później, katyńskie wyroki byłyby inne.
Kluczowe fakty
W kwietniu 1990 r. jeszcze radziecka agencja prasowa TASS przyznała, że zbrodni katyńskiej, w której wiosną 1940 r. zamordowano bez stawiania zarzutów i procesu niemal 22 tys. polskich obywateli, dokonał Związek Radziecki. Rozpoczyna się rosyjskie śledztwo katyńskie, zamknięte w 2004 r. Nie znamy jego konkluzji, bo kończącemu je postanowieniu nadano klauzulę tajności, niezbędną – jak oznajmiono – by chronić „kluczowe interesy Federacji Rosyjskiej”. Z tego samego powodu utajniono liczne tomy śledztwa.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.