Miejsce zamieszkania ważne dla delegowanych

Sprawa, którą rozpatrywał TSUE, dotyczyła pracownika z Bułgarii, zatrudnionego od 16 września 2016 r. Wcześniej miał przerwę w wykonywaniu pracy zarobkowej (ostatni stosunek pracy zakończył 1 marca 2015 r.). W dniach 26 września – 6 października 2016 r. firma oddelegowała go do pracy w Wielkiej Brytanii, a następnie – 25 października 2016 r. – rozwiązała z nim umowę. Były już pracodawca wystąpił do urzędu ds. rozliczeń przychodów publicznych o wydanie zaświadczenia A1 potwierdzającego, że w trakcie oddelegowania wobec zatrudnionego miało zastosowania ustawodawstwo bułgarskie (a nie ewentualnie brytyjskie). Firma wskazała w swoim wniosku m.in., że były podwładny został zatrudniony w celu oddelegowania oraz że w jego trakcie pozostawał on jej pracownikiem, był przez nią wynagradzany i korzystał z ubezpieczenia społecznego obejmującego ryzyka związane ze zdrowiem. Urząd odmówił jednak wydania zaświadczenia. Wskazał, że w omawianym przypadku nie został spełniony wymóg podlegania pracownika ustawodawstwu bułgarskiemu od co najmniej miesiąca przed rozpoczęciem oddelegowania (mężczyzna nie pobierał w tym okresie zasiłku dla bezrobotnych, więc nie można go było uznać za ubezpieczonego). Firma odwołała się od tej decyzji i sprawa ostatecznie trafiła do sądu administracyjnego, który powziął wątpliwości co do zgodności prawa bułgarskiego m.in. z art. 14 ust. 1 rozporządzenia WE nr 987/2009 z 16 wrześ nia 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. z 2009 r., L 284, s. 1). Skierowano więc ostatecznie pytania prejudycjalne do TSUE dotyczącego tego, czy przy wykładni wspomnianego art. 14 rozporządzenia należy brać pod uwagę obywatelstwo i miejsce zamieszkania osoby, która jest delegowana.