Ekwiwalent za urlop mimo braku wniosku

Sprawy, które rozpatrywał TSUE, dotyczyły dwóch pracowników z Niemiec. Pierwszy z nich odbywał płatną aplikację przygotowującą do wykonywania zawodów prawniczych i – w ostatnich jej miesiącach – nie wykorzystał należnego mu urlopu. Po zakończeniu okresu przygotowawczego wystąpił o wypłatę ekwiwalentu za pozostałe mu dni płatnego wypoczynku. Odmówiono mu ich udzielenia, więc zaskarżył decyzję w tej sprawie do sądu administracyjnego. Drugi z pracowników był zatrudniony w instytucji naukowej. Ta – na dwa miesiące przed zakończeniem stosunku pracy – zwróciła się do podwładnego o wykorzystanie należnego mu urlopu (nie zmuszając go jednak do wybrania dni wolnych w terminach przez siebie wyznaczonych). Zatrudniony wykorzystał tylko dwa dni wypoczynku i zażądał zapłaty ekwiwalentu za pozostały przysługujący mu wymiar urlopu. Pracodawca odmówił takiej wypłaty, więc były podwładny skierował sprawę do sądu pracy. W związku z toczącymi się postępowaniami niemiecki wyższy sąd administracyjny oraz federalny sąd pracy nabrały wątpliwości co do zgodności tamtejszych przepisów dotyczących wypoczynku z prawem unijnym. Chodzi o regulację przewidującą utratę niewykorzystanego urlopu i ekwiwalentu pieniężnego za te dni wolne, jeżeli pracownik nie złoży wniosku o udzielenie wypoczynku przed zakończeniem zatrudnienia. Dlatego oba sądy skierowały pytania prejudycjalne do TSUE.