Statystyki mogą uprawdopodobnić dyskryminację
Ogólne dane statystyczne dotyczące rynku zatrudnienia w danym państwie członkowskim mogą uzasadniać podejrzenie dyskryminacji (np. ze względu na płeć). Jeśli pracownik się na nie powoła, ciężar udowodnienia, że nie doszło do nierównego traktowania spoczywa na pracodawcy. Tak wynika z opinii rzecznika generalnego Trybunału Sprawiedliwości UE Giovanniego Pitruzzelliego (z 27 czerwca 2019 r.).
Sprawa, którą zajmuje się TSUE, dotyczy austriackiej pracownicy, która była zatrudniona na czas określony na Uniwersytecie Medycznym w Wiedniu. Po niecałych 12 latach pracy na tej podstawie zaskarżyła do sądu ustanie jej zatrudnienia. Uznała, że austriackie przepisy są niezgodne m.in. z dyrektywą 2006/54/WE z 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (Dz.U. 2006, L 204). Regulacje te dopuszczają zatrudnienie terminowe pracowników naukowych na okres do sześciu lat (pełnoetatowi) lub do ośmiu lat (niepełnoetatowi), a w uzasadnionych przypadkach przedłużenie tego limitu do odpowiednio 10 i 12 lat. Zdaniem pracownicy dyskryminują one pracujących na czas określony w niepełnym wymiarze czasu pracy, a pośrednio także ze względu na płeć (bo to kobiety częściej są zatrudniane na część etatu). Austriacki sąd powziął wątpliwości co do zgodności tych przepisów z prawem UE i zadał pytania prejudycjalne do TSUE.
W swojej opinii rzecznik podkreślił, że wspomniane czasowe limity zatrudnienia są bardzo długie, a trybunał niejednokrotnie uznawał już krótsze terminy za nadmierne (bo w praktyce umożliwiają zaspakajanie stałych potrzeb pracodawcy na zatrudnienie). Jego zdaniem nie są one zgodne z wymogami prawa UE. Niedopuszczalne jest też nieuzasadnione różnicowanie sytuacji pracowników ze względu na wymiar etatu.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.