Czy (od 30 lipca 2020 r.) leci z nami pilot? Czyli o nowych przepisach dotyczących delegowania pracowników
Dziś zaczynają obowiązywać nowe przepisy prawa unijnego regulujące zasady delegowania pracowników do innych państw członkowskich. Wprowadza je tzw. dyrektywa rewizyjna 2018/957 (Dz.Urz. UE z 2018 r. L 173, s. 16). Większość państw członkowskich (i to nawet tych, które transponowały dyrektywę do swojego prawa wewnętrznego) nie jest na te zmiany jeszcze gotowa. A część znanych już przepisów wydaje się sprzeczna z zamierzeniami unijnego prawodawcy. Przedsiębiorcom delegującym sprawy nie ułatwia również Komisja Europejska, która w wydanych przez siebie poradnikach nie odniosła się do najważniejszych kwestii spornych. W praktyce nie pomógł również rzecznik generalny Trybunału Sprawiedliwości UE, który opiniując w maju skargę Polski na najbardziej kontrowersyjne elementy nowych przepisów, zachował się bardziej jak polityk, a nie jak wytrawny prawnik-doradca trybunału.
Po dwóch latach od momentu opublikowania (i wejścia w życie) Europa zaczyna stosować zrewidowaną dyrektywę 1996/71 o delegowaniu pracowników (Dz.Urz. UE z 1996 r. L 18, s. 1). Począwszy od 30 lipca br., państwa członkowskie UE mają obowiązek zapewnić, że wszyscy zagraniczni pracodawcy, których pracownicy wykonują pracę na ich terytorium, będą stosować się do nowych zasad. Kłopot w tym, że mimo upływu dwóch lat od wejścia w życie nadal nie wiadomo, jak stosować niektóre najbardziej kontrowersyjne przepisy dyrektywy rewizyjnej 2018/957.
Zgłaszający się do naszego stowarzyszenia przedsiębiorcy zgodnie wskazują, że niepewność prawa dotyczy przede wszystkim dwóch aspektów dyrektywy – nowych przepisów o sposobie wyliczania „wynagrodzenia”, które zastąpi „minimalne stawki płac”, oraz o tzw. delegowaniu długoterminowym.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.