Niepotrzebna burza wokół dyskryminacji przez skojarzenie

Polska, wstępując do struktur Unii Europejskiej, zobowiązana była do wdrożenia przepisów gwarantujących równe traktowanie bez względu na płeć, wiek, niepełnosprawność, religię lub wyznanie, orientację seksualną oraz rasę i pochodzenie etniczne. Zakaz dyskryminacji obowiązuje (w zależności od przesłanki) w obszarze pracy, edukacji, dostępu do dóbr i usług powszechnie dostępnych, ochrony zdrowia. Zdecydowana większość przepisów antydyskryminacyjnych zawartych w kilkunastu dyrektywach unijnych została z powodzeniem implementowana do sytemu prawa polskiego (głównie do kodeksu pracy oraz ustawy o wdrożeniu niektórych przepisów Unii Europejskiej w zakresie równego traktowania). Na marginesie należy jedynie zaznaczyć, że zarówno znajomość tych przepisów przez polskie sądy, jak i umiejętność poprawnego ich stosowania dalece odbiegają od standardów wyznaczonych przez unijnego ustawodawcę. Co istotne, niska świadomość społeczna istnienia przepisów zakazujących dyskryminacji jest także jednym z powodów dramatycznie małej liczby postępowań sądowych wszczynanych na podstawie tych regulacji.