Granice dostępu do informacji środowiskowej

Sprawa dotyczyła estońskich organizacji ekologicznych, którym odmówiono dostępu do informacji o lokalizacjach, w których dokonuje się statystycznej inwentaryzacji lasów. Brak wglądu do tych danych uzasadniono potrzebą pozostawienia ich w tajemnicy, aby zapobiec manipulacjom, np. w zakresie siedlisk zwierząt znajdujących się na tych obszarach. Zdaniem tamtejszej agencji ochrony środowiska dopuszczenie organizacji ekologicznych do informacji o lokalizacji punktów pomiarowych wpłynęłoby na utratę przez nie reprezentatywnego charakteru.

Na skutek odmowy aktywiści wnieśli skargę do sądu administracyjnego, a ten zwrócił się z pytaniem prejudycjalnym do TSUE, prosząc o pomoc w rozstrzygnięciu o dopuszczalności odmowy udzielenia tzw. informacji środowiskowej. Problem jest o tyle ciekawy, że zgodnie z dyrektywą UE 2003/4 każdy może żądać ujawnienia przez państwo takich danych, bez wykazywania szczególnego interesu. Nie oznacza to jednak, że jest to prawo bezwzględnie obowiązujące. Istnieją wyjątki od tej zasady. Zostały one wskazane w art. 4 dyrektywy, wśród nich znalazły się: poufny charakter informacji, bezpieczeństwo publiczne albo konieczność zachowania danych w sekrecie ze względu na współpracę międzynarodową. Rzecznik generalna przypomniała, że ,,zastosowanie odstępstw od prawa dostępu do informacji o środowisku wymaga zatem, by ujawnienie danych informacji skutkowało ryzykiem konkretnego i faktycznego naruszenia danego chronionego interesu, które da się w rozsądny sposób przewidzieć i nie jest czysto hipotetyczne”.