Areszt nie powinien wynikać z presji społecznej

Obywatelka Rumunii, pani Cîrstea, była położną w szpitalu w Bukareszcie. W sierpniu 2010 r., podczas jej dyżuru na oddziale neonatologii wybuchł pożar. Położna pełniła dyżur sama i kiedy pojawił się ogień, nie było jej na oddziale. W konsekwencji śmierć poniosło pięcioro noworodków, sześcioro zaś zostało poparzonych. Wobec położnej zostało wszczęte postępowanie o nieumyślne spowodowanie śmierci i poważnego uszczerbku na zdrowiu. Podczas przesłuchania w charakterze świadka położna twierdziła, że poczuła swąd spalenizny i wyszła szukać pomocy. Gdy wróciła, oddział był w już płomieniach. Pod koniec sierpnia 2010 r. prokuratura postawiła jej zarzuty w związku z nieuzasadnioną nieobecnością na oddziale i spowodowaniem śmierci dzieci. Cîrstea zmieniła wtedy zeznania, wskazując, że opuściła pokój i pod jej nieobecność wybuchł pożar. W związku z rozbieżnością w jej zeznaniach prokuratura złożyła wniosek o tymczasowy areszt. Podczas rozprawy położna wyjaśniła, że błędnych informacji podczas pierwszego przesłuchania udzieliła za namową kolegów z pracy. Sąd rejonowy zasądził wobec niej 29 dni aresztu. Sąd apelacyjny w Bukareszcie podtrzymał postanowienie, wskazując, że żadne inne środki zapobiegawcze nie będą wystarczające z obawy przed zmową personelu medycznego oraz presją ze strony opinii publicznej. Akty oskarżenia zostały skierowane przeciwko pięciu osobom. Ostatecznie Cîrstea została skazana na karę dwóch i pół roku pozbawienia wolności.