Dyrektywa o prawach autorskich na ostatniej prostej

Zawarcie porozumienia w sprawie przepisów wzmacniających ochronę dzieł artystów i autorów w internecie zabrało państwom UE blisko 2,5 roku. Od początku negocjacji najwięcej emocji i nacisków lobbingowych budziły dwa przepisy. Jeden – art. 11 – ma zagwarantować wydawcom prasowym prawa pokrewne, które dadzą im podstawy prawne do żądania od portali internetowych publikujących fragmenty artykułów dziennikarskich (m.in. agregatorów treści, wyszukiwarek i innych platform) opłat licencyjnych. Nie stanie to na przeszkodzie linkowaniu ani zamieszczaniu tytułów czy fragmentów leadu. Kopiowanie niewielkich części publikacji (tzw. snippets) będzie natomiast wymagało zawarcia umowy licencyjnej z wydawcą (niewykluczone, że to sądy będą musiały w orzecznictwie doprecyzować, czym są małe fragmenty utworu).

Drugi sporny przepis to art. 13 mający przyczynić się do bardziej proporcjonalnego podziału zysku między twórcami a pośrednikami internetowymi, takimi jak YouTube czy Facebook, którzy umożliwiają użytkownikom zamieszczanie plików muzycznych czy filmowych. Zgodnie z tą regulacją platformy zapewniające dostęp do materiałów chronionych prawem autorskim będą zobowiązane do pozyskania licencji. Jeśli tego nie zrobią, będą musiały skutecznie filtrować treści i w ten sposób przeciwdziałać potencjalnym naruszeniom. Dla dużych portali w praktyce będzie to oznaczało konieczność wdrożenia odpowiednich rozwiązań technologicznych automatycznie wykrywających materiały autorskie. Z tego wymogu będą zwolnione małe platformy online, które funkcjonują na rynku nie dłużej niż trzy lata i które nie wykazują obrotów powyżej 10 mln euro. ©℗