Przejęcie nie może służyć obchodzeniu ochrony

Sprawa, którą rozpatruje TSUE (C 664/17), dotyczy pracowników z Grecji. Byli oni zatrudnieni na czas nieokreślony przez spółkę ENAE, która została sprywatyzowana w 2002 r. (pracownicy zyskali gwarancję braku redukcji etatów do 2008 r.). Firma prowadziła wówczas cztery rodzaje działalności, w tym remonty pojazdów szynowych. Wkrótce po prywatyzacji tę ostatnią działalność przeniesiono do odrębnej spółki ETYE, z którą macierzysta spółka zawarła wiele umów, obejmujących m.in. wynajem powierzchni użytkowych, dokończenie rozpoczętych kontraktów i wypożyczanie pracowników. Z góry założono, że ETYE zostanie zlikwidowana 30 września 2008 r. (czyli tuż po upływie sześcioletnich gwarancji zatrudnienia dla pracowników). Ostatecznie jednak jej upadłość ogłoszono w 2010 r. Wcześniej, w czerwcu 2009 r., pracownicy przeniesieni do ETYE złożyli pozew o ustalenie, że nadal byli związani umowami o pracę na czas nieokreślony zawartymi z ENAE. Domagali się też uznania, że ENAE była zobowiązana wypłacać im wynagrodzenie, w szczególności przez cały okres obowiązywania ich umów o pracę, a w przypadku ich rozwiązania – do zapłacenia ustawowych odpraw każdemu z pracowników. Sądy I i II instancji przyznały rację zatrudnionym. Podkreśliły, że ETYE nigdy nie była podmiotem niezależnym organizacyjnie – nie mogła prowadzić działalności bez wydziałów produkcyjnych ENAE i nie posiadała autonomii zarządczej i finansowej. Dodatkowo z góry znany był zamiar likwidacji tej jednostki. Sąd II instancji uznał, że nie doszło do przejęcia przedsiębiorstwa, zakładu lub jego części i że w rezultacie ENAE pozostaje pracodawcą skarżących. Sprawa trafiła do sądu kasacyjnego, a ten powziął wątpliwości co do możliwości przejęcia jednostki organizacyjnej przedsiębiorstwa i skierował w tej sprawie pytania prejudycjalne do trybunału.