Jak ustalić wysokość utraconych zarobków

Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z 23 czerwca 1999 r. (II UKN 508/98, OSNP 2000/17/665) przy określaniu takich przewidywanych zarobków poszkodowanego (oraz renty wyrównawczej) - oprócz stałego wynagrodzenia - trzeba brać pod uwagę także utraconą możliwość zwiększenia zarobków z tytułu pracy w porze nocnej, w święta i w warunkach szkodliwych. Należy uwzględnić również wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych, jeśli praca w takich godzinach miała charakter stały i decydowała o przeciętnej wysokości pensji wypłacanej pracownikowi (por. wyrok SN z 13 kwietnia 1977 r., III PR 41/77, LEX nr 7926). Zgodnie z wyrokiem SN z 2 grudnia 2003 r. (II UK 162/03, OSNP 2004/17/305) trzeba ponadto brać pod uwagę uzyskiwane przez pracownika od pracodawcy świadczenia w naturze, stanowiące przychód w rozumieniu ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz rozporządzenia ministra pracy i polityki socjalnej z  18 grudnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe. Przy określaniu utraconych zarobków nie uwzględnia się natomiast diet z tytułu podróży służbowych. W wyroku z 7 czerwca 1974 r. (I CR 423/74, OSNC 1975/5/83) SN zwrócił uwagę, że możliwość zaoszczędzenia w podróży służbowej niektórych wydatków, pokrywanych z diet, nie oznacza utraconego zarobku podlegającego zrekompensowaniu w drodze przyznania renty.

Podstawa prawna

Art. 151¹, art. 151⁸, art. 151¹¹ ustawy z 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z 1998 r., nr 21, poz. 94 z późn. zm.).

Art. 12 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2010 r., nr 51, poz. 307 z późn. zm.).

Par. 1, par. 3 rozporządzenia ministra pracy i polityki socjalnej z 18 grudnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe (Dz.U. nr 161, poz. 1106 z późn. zm.).