Firma powinna okresowo badać wzorce stosowanych umów

@RY1@i02/2013/025/i02.2013.025.18300120c.802.jpg@RY2@

Michał Markowicz adwokat w kancelarii Schoenherr

Wniesienie do Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (SOKiK) powództwa o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone może skończyć się wpisaniem danej klauzuli do rejestru prowadzonego przez prezesa UOKiK. Przegranie sprawy sądowej samo w sobie nie wiąże się, poza kosztami procesu, z dolegliwościami finansowymi. Jednak stosowanie klauzul wpisanych do rejestru zagrożone jest karą finansową. I nie chodzi tylko o przedsiębiorców, którzy byli pozwani przed SOKiK, lecz o wszystkie firmy, które w swoich wzorcach umów czy ogólnych warunkach umów stosują klauzule wpisane do rejestru UOKiK. Wynika to z rozszerzonej prawomocności materialnej wyroku SOKiK określonej w art. 479⁴³ kodeksu postępowania cywilnego. Zgodnie z tym przepisem prawomocny wyrok ma skutek wobec osób trzecich od chwili wpisania niedozwolonej klauzuli do rejestru. To oznacza, że żaden przedsiębiorca nie może się nim już posługiwać. Potwierdził to również Sąd Najwyższy w uchwale z 13 lipca 2006 r., sygn. akt III SZP 3/06. Należy przy tym podkreślić, że różnice w sformułowaniu danej klauzuli nie powodują jej zalegalizowania. Jak bowiem uznał SOKiK, nie jest konieczna literalna zgodność klauzuli stosowanej we wzorcu umowy z brzmieniem tej wpisanej do rejestru, gdyż wystarczy tożsamość ich celów (wyrok z 25 maja 2005 r., sygn. akt XVII Ama 46/04). Stanowisko SOKiK potwierdził również Sąd Najwyższy, wskazując na tożsamość skutków, jakie wywołuje dana klauzula godząca w zbiorowe interesy konsumentów (uchwała z 13 lipca 2006 sygn. akt III SZP 3/06). Z tych względów przedsiębiorcy powinni śledzić rejestr klauzul UOKiK i poddawać okresowemu badaniu swoje wzorce umów. Mogą w ten sposób uniknąć kary za stosowanie we wzorcach umów niedozwolonych postanowień, która może sięgnąć nawet 10 proc. przychodów firmy.

not. KT