Dłużnik ZUS nie ukryje majątku

W zasadzie tak. Powództwo takie, zwane również skargą pauliańską, pozwala w drodze sądowego wyroku na uznanie za bezskuteczną wobec wierzyciela czynności dłużnika polegającej na wyzbyciu się majątku, jeśli przez to udaremniona zostałaby bądź znacznie ograniczona egzekucja. W myśl art. 527 par. 1 kodeksu cywilnego (dalej: k.c.), gdy wskutek czynności prawnej dłużnika dokonanej z pokrzywdzeniem wierzycieli osoba trzecia uzyskała korzyść majątkową, każdy z wierzycieli może żądać uznania tej czynności za bezskuteczną w stosunku do niego, jeżeli dłużnik działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli, a osoba trzecia o tym wiedziała lub przy zachowaniu należytej staranności mogła się dowiedzieć. Swego czasu sporne było to, czy w drodze skargi pauliańskiej chroniącej zobowiązania cywilnoprawne dopuszczalna jest ochrona zobowiązań publicznoprawnych, takich jak np. składki ZUS. Zgodnie z pierwszym stanowiskiem w orzecznictwie jest to dopuszczalne w drodze analogii. Przykładowo Sąd Najwyższy w wyroku z 1 czerwca 2011 r., sygn. akt II CSK 513/10, przyjął, że należy uznać za dopuszczalne wykorzystanie skargi pauliańskiej w drodze analogii jako środka ochrony wierzytelności publicznoprawnych. W orzecznictwie pojawił się jednak również pogląd odmienny, wyłączający możliwość korzystania z tej instytucji w odniesieniu do zobowiązań publicznoprawnych. Tak stwierdził np. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 23 września 2009 r., sygn. akt I FSK 911/08. Przyjął w nim, że skarga pauliańska jest instytucją prawa cywilnego, służy więc ona jedynie ochronie wierzytelności cywilnoprawnych, a takiego charakteru nie mają publicznoprawne wierzytelności przysługujące Skarbowi Państwa z tytułu zobowiązań podatkowych. Analiza orzecznictwa pozwala na stwierdzenie, że pierwszy pogląd dopuszczający stosowanie skargi pauliańskiej do zobowiązań publicznoprawnych jest dominujący. Co więcej, ZUS coraz częściej korzysta z tej instytucji w celu zabezpieczenia swoich należności.