Aresztowanemu niewidomemu trzeba zapewnić właściwe warunki

Niewidomy od urodzenia mężczyzna został tymczasowo aresztowany w sierpniu 2015 r. Za kratami spędził ponad rok. Jak wykazała kontrola przeprowadzona w placówce w 2018 r., pomieszczenia, w których przebywali osadzeni, były czyste i spełniały wszystkie podstawowe wymogi. Nie zapewniono w nich jednak żadnych udogodnień dla osób z niepełnosprawnościami. Dla powoda szczególnie trudne było przemieszczanie się - ponieważ nie mógł posługiwać się białą laską, przeznaczoną dla osób niewidomych, musiał korzystać z pomocy i życzliwości współwięźniów. Czasami wsparcia udzielali mu również funkcjonariusze służby więziennej, często powoływali się jednak na brak wytycznych, jak mają postępować z osobą niepełnosprawną. Nie mogli np. przeprowadzać mężczyzny do kaplicy czy na spacer, wskazując, że nie wolno im dotykać osób aresztowanych. Z uwagi na brak zapewnienia odpowiednich warunków i udogodnień dla osób niepełnosprawnych powód zdecydował się wkroczyć na drogę sądową. Stwierdził, że doszło do naruszenia jego dóbr osobistych, za co domagał się przyznania 100 tys. zł zadośćuczynienia.

Do żądania nie przychylił się sąd I instancji. Jak podkreślono w uzasadnieniu wyroku, powód nie wykazał dostatecznie, że doszło do naruszenia jego praw, a z ograniczeniami (np. w zakresie poruszania się) musi się liczyć również na wolności. Sąd stwierdził też, że choć powodowi nie zapewniono żadnych dodatkowych przywilejów z powodu jego niepełnosprawności, to nie traktowano go również gorzej niż innych osadzonych.