SN: Czyste powietrze to dobro wspólne, nie osobiste
Prawo do oddychania czystym p owietrzem nie jest indywidualnie chronionym dobrem osobistym w rozumieniu kodeksu cywilnego, ale dobrem wsp ó lnym, chronionym prawem. Skażenie środowiska, czyli naruszenie tego dobra wsp ó lnego, może dopiero prowadzić do naruszenia d ó br poszczeg ó lnych os ó b, takich jak: zdrowie, wolność czy nawet prywatność.
To sedno orzeczenia Sądu Najwyższego zapadłego w sprawie wytoczonej przez aktywistę klimatycznego z Rybnika przeciwko Skarbowi Państwa. Jego powództwo opiewało na 50 tys. zł zadośćuczynienia z tytułu naruszenia jego dobra osobistego, którym miało być prawo do życia w czystym, nieskażonym środowisku. Uzasadnieniem dla roszczeń było to, iż w latach 2010‒2015 rybnickie powietrze było w fatalnym stanie. Powództwo dotyczyło głównie jakości powietrza, jako że powód jest też znanym uczestnikiem i współzałożycielem lokalnego Alarmu Smogowego.
W I instancji aktywista sprawę przegrał - sąd nie uznał jego roszczeń i uznał, że nie ma podstaw do uznania za dobro osobiste prawa do życia w czystym środowisku. Skąd inąd podobne orzeczenie wydał już prawie pół wieku temu Sąd Najwyższy. W lipcu 1975 r. zapadł bowiem wyrok, gdzie SN uznał, że prawo do nieskażonego biologicznie środowiska oraz związanych z tym wrażeń estetycznych nie jest prawem podmiotowym człowieka i, jako takie, nie może być prawnie chronione. Ale już wówczas wyrok ten był krytykowany w piśmiennictwie (glosę krytyczną opublikował np. prof. S. Grzybowski).
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.