Za niedostateczną informację medyczną należy się zadośćuczynienie

Źródłem sprawy było tragiczne wydarzenie podczas biegu sylwestrowego w Krakowie w 2004 r. Jeden z jego uczestników, 15-letni wówczas Krzysztof G., zasłabł po dobiegnięciu do mety. W szpitalu okazało się, że doznał ciężkiego udaru mózgu, czego efektem było porażenie znacznej części ciała i afazja (utrata mowy i zdolności ruchu). Mimo wdrożenia przez szpital specjalistycznego leczenia i rehabilitacji rodzina chłopca pozwała Uniwersytecki Szpital Dziecięcy, gdzie był leczony. Żądała 400 tys. zł za – jak to określono w pozwie – nienależyte leczenie i rehabilitację (zarzucono zbyt późną i niedostatecznie szybką diagnostykę oraz błędy w leczeniu i rehabilitacji) oraz 300 tys. zł z tytułu naruszenia praw pacjenta. W tym drugim przypadku zarzuty dotyczyły przede wszystkim kwestii niedostatecznej – zdaniem pozywających – rehabilitacji neurologicznej i braku należytego poinformowania rodziny pacjenta o tym, że szpital nie jest w stanie przeprowadzić rehabilitacji w możliwie najlepszy dla chorego sposób. Podnoszono też kwestię niedostarczenia w odpowiednim czasie dokumentacji medycznej i przedstawiania sposobu i efektów terapii w taki sposób, że bliscy pacjenta – niepełnoletniego i niemogącego się już porozumieć z otoczeniem – nie byli w stanie we właściwy sposób ocenić, czy leczenie i rehabilitacja są prowadzone w należyty sposób. Rodzice podnosili, że ich syn uzyskał od szpitala świadczenie niezgodne z aktualną wiedzą medyczną.

Sąd I instancji uwzględnił częściowo te zarzuty, zasądzając na rzecz chorego 55 tys. zł zadośćuczynienia. Sąd II instancji uwzględnił jednak apelację szpitala i zmienił wyrok, oddalając w całości roszczenia i uznając, że leczenie i rehabilitacja były prowadzone zgodnie z zasadami sztuki lekarskiej i uwzględniały aktualną wiedzę medyczną. Sąd wskazał, że opinia biegłego z zakresu rehabilitacji neurologicznej nie powinna być brana pod uwagę, gdyż jest niejasno sformułowana i sprawia wrażenie niekompletnej.