Droga konieczna przez zabytek bez pozwolenia
Sąd Najwyższy zajął się problemem prawnym wniosku o ustanowienie służebności drogi koniecznej, złożonego w dość nietypowych okolicznościach faktycznych. Droga miała przebiegać przez zesp ó ł urbanistyczny znajdujący się w mieście T. (woj. małopolskie), wpisany do rejestru zabytk ó w. Normalny ruch odbywał się po niej od ponad 100 lat, aż do 2013 r., kiedy to obecny właściciel jednej z nieruchomości znajdujących się w zabytkowym kwartale zamknął bramę, uniemożliwiając dojazd do kilku dom ó w położonych dalej.
Wnioskodawcy zażądali więc ustanowienia służebności drogi koniecznej praktycznie po tym samym szlaku, jaki istniał od początku XX w. W sądzie I instancji uzyskali korzystne orzeczenie, ale Sąd Okręgowy w T., rozpatrując apelację uczestnika postępowania, którego nieruchomość miała być obciążona służebnością, powziął poważne wątpliwości prawne. Związane były z przepisami ustawy o ochronie zabytków (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 282), która w art. 36 ust. 1 pkt. 1-2 i 9 przewiduje m.in. obowiązek uzyskania pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków na wykonywanie robót budowlanych przy zabytku lub w jego otoczeniu, a także na zmianę przeznaczenia zabytku wpisanego do rejestru lub sposobu korzystania z niego. Sąd zadał więc pytanie prawne dotyczące kwestii, czy ustanowienie drogi koniecznej po terenie wpisanym do rejestru zabytków powinno się wiązać ze zgodą konserwatora.
SN rozpoznając pytanie prawne na posiedzeniu zdalnym, udzielił odpowiedzi negatywnej. Zgodnie z uchwałą samo ustanowienie drogi koniecznej w rozumieniu art. 145 k.c. nie oznacza zmiany przeznaczenia zabytku wpisanego do rejestru lub sposobu korzystania z niego.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.