Leśnicy z dwiema odprawami

Sprawa, którą rozpatrywał SN w składzie siedmiu sędziów, dotyczyła pracownika, który był zatrudniony w nadleśnictwie od 1982 r. 24 października 1986 r. przeszedł na rentę inwalidzką, w związku z czym pracodawca wypłacił mu odprawę rentową na zasadach określonych w przepisach płacowych dotyczących wynagradzania osób zatrudnionych w przedsiębiorstwach zgrupowanych w Lasach Państwowych (w kwocie odpowiadającej 150 proc. ówczesnego najniższego wynagrodzenia). Pracownik ten został jednak ponownie zatrudniony w tym samym nadleśnictwie od 1 grudnia 1987 r. i świadczył obowiązki aż do 20 listopada 2015 r. Przeszedł wówczas na emeryturę i rozwiązał stosunek pracy. Z tego tytułu zażądał wypłaty odprawy emerytalnej, przewidzianej ustawą z 28 września 1991 r. o lasach (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2129 ze zm.). W zależności od stażu pracowniczego jej wysokość odpowiada trzykrotnemu albo sześciokrotnemu wynagrodzeniu należnemu za ostatni miesiąc zatrudnienia. Nadleśnictwo odmówiło, wskazując, że odprawa emerytalno-rentowa przewidziana we wspomnianych przepisach ma charakter jednorazowy, a pracownik już wcześniej (w roku 1986) pobrał ją z tytułu przejścia na rentę inwalidzką.

Spór trafił na wokandę. Sądy I i II instancji przychyliły się do stanowiska pracodawcy i oddaliły powództwo byłego pracownika nadleśnictwa. Były leśnik wniósł więc skargę kasacyjną do SN. Ten powziął istotne wątpliwości w zakresie wykładni przepisów określających zasady nabywania prawa do odprawy emerytalno-rentowej przysługującej pracownikom branży leśnej. Z tej przyczyny Sąd Najwyższy w składzie zwykłym, rozpoznającym skargę kasacyjną, odroczył wydanie orzeczenia i przekazał zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia powiększonemu składowi SN.