Kolejny problem frankowiczów

Jak się okazuje, dla niektórych sądów wieczystoksięgowych stwierdzenie nieważności umowy, nawet ujęte w sentencji wyroku, nie jest wystarczają podstawą do wykreślenia hipoteki z kredytowanej nieruchomości. Ale od początku. Frankowicz pozywa bank o zapłatę i o ustalenie nieważności umowy kredytu. Mijają dwa, trzy, cztery lata i w końcu otrzymuje upragniony wyrok, z którego wynika wprost, że umowa jest nieważna. Z treści hipoteki w księdze wieczystej nieruchomości wynika natomiast, że hipoteka zabezpiecza roszczenia dotyczące umowy kredytu. A zgodnie z wyrokiem sądu umowy już nie ma. Logiczne jest więc zawnioskowanie o wykreślenie hipoteki. Wydaje się przecież, że taki wyrok w zupełności powinien do takiej czynności wystarczyć.

I tu właśnie pojawia się problem. 21 maja 2020 r. w jednej ze spraw, które prowadzę, zostało przez referendarza sądowego przy Sądzie Rejonowym dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie, wydział XIII Ksiąg Wieczystych, wydane postanowienie (sygn. Dz. Kw. WA5M/60648/19) oddalające wniosek o wykreślenie takiej hipoteki. W tej chwili znamy wyłącznie zasadnicze motywy rozstrzygnięcia, z których wynika, że umowa ustalająca nieważność umowy nie jest podstawą do wykreślenia hipoteki. Dopiero wystąpiłam o uzasadnienie, aczkolwiek można się w nim spodziewać jedynie poszerzonej argumentacji – podstawowy wniosek jednak będzie zapewne taki sam, tj. samo stwierdzenie przez sąd powszechny nieważności umowy jest niewystarczające. Na usta ciśnie się więc pytanie – co w takim razie będzie należytą podstawą? Oświadczenie banku? Z pewnością – aczkolwiek jego uzyskanie zależy od dobrej woli przeciwnika procesowego. Tymczasem rozstrzygnięcie sądu wydane w oparciu o art. 189 k.p.c. z pewnością powinno być wystarczające.