Nie każde działanie niezgodne z prawem narusza dobra osobiste

Aresztant wystosował skargi do dyrekcji aresztu. Korespondencja jednak nie trafiła do adresatów. Zdaniem aresztanta naruszało to jego dobra osobiste. Uniemożliwiono bowiem rozpoznanie jego wniosków i skarg na niewłaściwe z prawem działanie funkcjonariuszy służby więziennej. Według powoda fakt ten godził w jego godność i poczucie bezpieczeństwa. Został on bowiem zlekceważony i odebrano mu prawo do dochodzenia swoich praw zgodnie z przewidzianą prawem procedurą, a brak jakiejkolwiek reakcji ze strony dyrekcji aresztu śledczego potęgował strach, niepokój i poczucie zagrożenia wobec gróźb wypowiadanych w stosunku do niego przez jednego z funkcjonariuszy więziennych.

W ocenie Sądu Okręgowego w Białymstoku brak jest jednak podstaw do uznania, iż zdarzenie to naruszyło dobra osobiste powoda. Nie można bowiem utożsamiać samego faktu naruszenia przepisów prawa z naruszeniem dóbr osobistych. Co prawda, ustawodawca nie definiuje wprost, co należy rozumieć przez pojęcie dobra osobiste, lecz pewnych wskazówek interpretacyjnych dostarcza w tym zakresie doktryna, która definiuje je jako pewne wartości niematerialne łączące się ściśle z jednostką ludzką. Obowiązujące prawo nie chroni przed każdym, jakimkolwiek naruszeniem dóbr osobistych. W doktrynie i judykaturze przyjmuje się powszechnie, że przy ocenie, czy naruszone zostało dobro osobiste człowieka, decydują kryteria obiektywne, a nie subiektywne odczucia osoby żądającej ochrony prawnej. Ocena, czy nastąpiło naruszenie dobra osobistego, nie może być dokonana według miary indywidualnej wrażliwości zainteresowanego, lecz musi być zobiektywizowana.

Katarzyna Wójcik-Adamska

katarzyna.wojcik@infor.pl