Obciążanie dłużnika grzywną nie powinno być regułą

Uzyskanie wyroku uwzględniającego powództwo o zakazanie czynów nieuczciwej konkurencji lub naruszeń prawa na dobrach niematerialnych, jak i o nakazanie usunięcia skutków dokonanych naruszeń nierzadko bywa dopiero początkiem drogi, jaką musi jeszcze pokonać pokrzywdzony przedsiębiorca lub uprawniony, aby uzyskać poszanowanie swych praw i interesów, którym została przyznana ochrona sądowa. Obecnie wymuszenie podjęcia czynności niezastępowalnych, jak i egzekucja obowiązku nieczynienia (a więc czynności lub zaniechań, które są w całości zależne od woli dłużnika i których za niego wierzyciel wykonać lub zaniechać nie może) nastręczają wiele praktycznych trudności. W przypadku bierności dłużnika lub dalszego podejmowania przezeń zakazanych działań wierzyciel musi zwrócić się ponownie do sądu, aby ten zagroził dłużnikowi grzywną (albo nałożył na niego grzywnę w przypadku stwierdzenia kontynuowania zakazanych działań) Analogicznie wierzyciel musi postąpić, gdy orzeczenie nadal nie jest wykonywane mimo nałożenia grzywny, a dopiero po trzykrotnym bezskutecznym jej wymierzeniu (jednorazowo w wysokości nieprzekraczającej 10 tys. zł) można nałożyć grzywny wyższe, które łącznie nie mogą jednak przekraczać kwoty 100 tys. zł. Każdorazowo sąd musi nadto wysłuchać dłużnika, co sprawia, że przymuszenie dłużnika do działania/zaniechania trwa miesiącami, a w przypadku np. naruszania praw własności intelektualnej na dużą skalę dotkliwość niewykonywania wyroku nie jest znaczna, a nadto wierzyciel, jeżeli nie wystąpi w odrębnym procesie z roszczeniami odszkodowawczymi, nie odnosi z nakładania na dłużnika grzywien żadnych korzyści.