Więź między dzieckiem a rodzicem to dobro osobiste

Więź emocjonalna między rodzicem a dzieckiem podlega ochronie także po tym, jak nastąpił rozpad rodziny, a nawet wówczas, gdy małżeństwo rodziców zostało rozwiązane. Tak orzekł Sąd Apelacyjny w Katowicach.

W opisywanej sprawie sąd I instancji uznał, że na podstawie art. 23 kodeksu cywilnego, który stanowi o tym, że dobra osobiste człowieka pozostają pod ochroną prawa cywilnego, nie jest chroniona więź emocjonalna dziecka z rodzicem. A to dlatego, że skoro nastąpił już rozpad rodziny, zwłaszcza gdy doszło do rozwodu, to naruszone zostało prawo do niezakłóconego życia rodzinnego. A skoro tak, to tym bardziej nie można tutaj mówić o ochronie więzi emocjonalnej między dzieckiem a rodzicem.

Inne zdanie miał SA w Katowicach. Uznał on, że w przypadku rozwodu nie ma podstaw do tego, aby deprecjonować więzi pomiędzy rodzicem a dzieckiem. Nie można odmiennie wartościować tego dobra w zależności od tego, czy zachodzi pomiędzy członkami prawidłowo funkcjonującej rodziny, czy też między rodzicem, którego małżeństwo rozpadło się, a dzieckiem. W każdy z tych przypadków więź ta jest wartością niemajątkową, związaną z osobowością człowieka, powszechnie uznawaną w społeczeństwie.

Odnieśli się oni również do twierdzenia sądu I instancji, który utrzymywał, że aby zasadnie mówić o kontaktach rodzica z dzieckiem jako przejawie dobra osobistego, druga strona kontaktów musi się na nie co najmniej godzić. Otóż SA wskazał, że tą drugą sprawą nie jest w żadnym razie rodzic, któremu powierzono władzę rodzicielską. Jest nią dziecko.

Małgorzata Kryszkiewicz

malgorzata.kryszkiewicz@infor.pl

Wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach, sygn. akt I ACa 374/11.