Trzeba wskazać górną granicę poręczenia przyszłego długu

@RY1@i02/2014/164/i02.2014.164.18300060a.802.jpg@RY2@

Agata Okorowska radca prawny z Kancelarii Prawnej Law-Taxes.pl we Wrocławiu

Poręczenia może udzielić osoba fizyczna posiadająca pełną zdolność do czynności prawnych, osoba prawna lub ułomna osoba prawna (np. spółka jawna czy komandytowa). Aby umowa z poręczycielem była skuteczna, powinna być sporządzona w formie pisemnej.

Strony takiej umowy mogą swobodnie kształtować reguły odpowiedzialności poręczyciela. W przypadku braku odmiennych ustaleń odpowiada on jak współdłużnik solidarny i obok długu głównego ponosi odpowiedzialność również za świadczenia uboczne, czyli odsetki za opóźnienie, kary umowne, koszty poniesione przez wierzyciela na dochodzenie roszczenia itd. Zobowiązanie poręczyciela nie może wykraczać poza zakres zobowiązania dłużnika głównego, może jednak zostać w stosunku do niego ograniczone. Ponadto poręczycielowi służą przeciwko wierzycielowi wszystkie zarzuty, jakie może wysunąć przeciwko niemu dłużnik główny.

Przedmiotem poręczenia może być zasadniczo każde zobowiązanie - również takie, które powstanie w przyszłości (dług przyszły). Warunkiem skuteczności poręczenia takiego długu jest jednak wskazanie górnej granicy odpowiedzialności poręczyciela. Poręczenie za dług może być terminowe (gdy poręczyciel ogranicza swoją odpowiedzialność do określonego czasu) lub bezterminowe (gdy poręczyciel nie wskazał okresu, w ciągu którego będzie ponosił odpowiedzialność). Ważne jest, że bezterminowe poręczenie długu przyszłego może być odwołane przed powstaniem długu w każdym czasie i nie wymaga podania powodu czy uzasadnienia.

Not. KT