Trybunał zignorował fundamentalne założenia systemu finansowania egzekucji sądowej

Trybunał Konstytucyjny 28 czerwca po rozpoznaniu pytania prawnego Sądu Rejonowego w Piasecznie orzekł, że art. 49 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy o komornikach sądowych i egzekucji - w zakresie, w jakim przewiduje pobranie od kwot wpłaconych przez dłużnika bezpośrednio komornikowi opłaty stosunkowej w wysokości 15 proc. wartości wyegzekwowanego świadczenia, jednak nie niższej niż 1/10 i nie wyższej niż trzydziestokrotna wysokość przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego - jest niezgodny z zasadą poprawnej legislacji wywodzoną z art. 2 Konstytucji RP oraz z art. 32 ust. 1 konstytucji, czyli narusza zasadę równości. W ustnym uzasadnieniu wyroku TK wskazał, że zróżnicowanie sytuacji prawnej dłużnika w zależności od tego, czy uiszcza po wszczęciu egzekucji dochodzoną należność komornikowi czy też bezpośrednio do rąk wierzyciela, nie jest dopuszczalne w świetle konstytucyjnej zasady równości, albowiem kluczowe znaczenie ma tu samo zaspokojenie wierzyciela. Sposób, w jaki do tego dochodzi - czy przez uiszczenie długu komornikowi, czy bezpośrednio wierzycielowi - ma z tej perspektywy charakter wtórny, ponieważ w obu wypadkach dłużnik podejmuje działanie zgodnie z treścią tytułu wykonawczego. Trybunał stwierdził, że opłata stosunkowa pobierana jest po wszczęciu postępowania egzekucyjnego i najczęściej już po powzięciu przez komornika określonych czynności. W ocenie TK zasadniczo jednak nakład pracy komornika jest mniejszy, jeśli dłużnik samodzielnie przekazuje należne kwoty, bez konieczności stosowania wobec niego przymusu. Wobec działania dłużnika zgodnego z treścią tytułu wykonawczego osiągnięty zostaje podstawowy cel postępowania egzekucyjnego, czyli zaspokojenie wierzyciela. To, czy rezultat ten uzyskuje się w drodze wpłaty świadczenia komornikowi, czy też do rąk wierzyciela, nie uzasadnia trzykrotnie wyższej stawki opłaty w razie wyboru tego pierwszego sposobu.