Czas odejść od nieracjonalnej fetyszyzacji oryginałów w postępowaniu wieczystoksięgowym
Postępowanie wieczystoksięgowe charakteryzuje się wysokim stopniem sformalizowania. W celu jego sprawnego oraz szybkiego przebiegu ustawodawca wprowadził obowiązek zgłaszania żądań na urzędowych formularzach. Dla dokonania wpisu w księdze wieczystej niezbędne jest załączenie dokumentów świadczących o zajściu zdarzenia prawnego dotyczącego nieruchomości, które winno być ujawnione w tym rejestrze. Posługując się ogólnym terminem „dokument”, ustawodawca nie sprecyzował dokładnie, jakie dokumenty mogą być podstawą wpisu. Ograniczył się wyłącznie do określenia formy, w jakiej dokumenty powinny być sporządzone, aby stanowiły podstawę wpisu.
Regulacja ta stała się zarzewiem sporu, który rykoszetem uderza w przedstawicieli zawodów zaufania publicznego – adwokatów oraz radców prawnych. Nierzadko sądy wieczystoksięgowe odmawiają dokonania wpisu w księdze wieczystej, jeśli strona reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika zamiast oryginału stanowiącego podstawę wpisu załączy poświadczony za zgodność z oryginałem przez adwokata czy radcę prawnego odpis zgodnie z art. 129 par. 2 kodeksu postępowania cywilnego. Kontrowersyjność tego stanowiska wynika z faktu, że do wyłączenia stosowania art. 129 par. 2 k.p.c. w postępowaniach wieczystoksięgowych dochodzi nie na podstawie przepisu prawa, lecz postanowienia Sądu Najwyższego z 2 grudnia 2016 r. (sygn. akt I CSK 819/15). Opinia ta jest popularna także w doktrynie prawa, chociaż obecne są również poglądy odmienne w tym obszarze. Najdobitniej wyrażane w literaturze przez Edwarda Gniewka. W samym SN nie brakuje zwolenników liberalnego podejścia do omawianej kwestii (postanowienie z 20 listopada 2014 r., sygn. akt V CSK 9/14). To właśnie im należy w tym sporze przyznać rację.
Ustawodawca chciał zmniejszenia uciążliwości
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.