Jak rozliczyć nakłady poniesione na nieruchomość

Czytelnik jest użytkownikiem wieczystym działki, której właścicielem jest gmina. Na nieruchomości tej wybudował centrum usługowo-handlowe i poniósł koszty budowy urządzeń infrastruktury technicznej zwiększające wartość gruntu.

- Od tego roku gmina podniosła mi wysokość opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego. Od decyzji tej odwołałem się i opłata została zmniejszona. Czy mogę teraz odliczyć sobie od opłaty nakłady poniesione na budowę infrastruktury - pyta pan Radosław z Gdańska.

Zaliczenie kosztów związanych z wybudowaną infrastrukturą techniczną następuje w trakcie postępowania związanego z aktualizacją opłaty rocznej. Zaliczenie tych nakładów po ukończeniu postępowania jest niemożliwe.

Właściwy organ zamierzający zaktualizować opłatę roczną z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej powinien wypowiedzieć na piśmie wysokość dotychczasowej opłaty, do 31 grudnia roku poprzedzającego, przesyłając równocześnie ofertę przyjęcia jej nowej wysokości. Użytkownik wieczysty może, w terminie 30 dni od dnia otrzymania wypowiedzenia, złożyć do samorządowego kolegium odwoławczego właściwego ze względu na miejsce położenia nieruchomości, wniosek o ustalenie, że aktualizacja opłaty jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości. Od orzeczenia kolegium właściwy organ lub użytkownik wieczysty mogą wnieść sprzeciw w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia.

Wniesienie sprzeciwu jest równoznaczne z żądaniem przekazania sprawy do sądu powszechnego właściwego ze względu na miejsce położenia nieruchomości. Opisana powyżej procedura określa zasady aktualizacji. Oznacza to, że tylko w trakcie procesu aktualizacji opłaty rocznej użytkownik wieczysty może wnosić o zaliczenie nakładów poniesionych na nieruchomość. Wniosek o zaliczenie podlega w toku aktualizacji weryfikacji przez rzeczoznawcę majątkowego.

Łukasz Sobiech

Art. 77 - 80 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r. nr 261, poz. 2603 z późn. zm.).

Wyrok Sądu Najwyższy z 21 kwietnia 2010 r., sygn. akt V CSK 356/09.