O prokuraturze kilka uwag od praktyka

D yskusja o kształcie prokuratury powoli nabiera tempa, chociaż toczy się w cieniu niewyobrażalnego jeszcze niedawno chaosu w wymiarze sprawiedliwości, którego nowe przejawy obserwujemy ze zdumieniem niemal co dzień. Zapewne ten bagaż ciąży ministrowi sprawiedliwości tak dalece, że dopiero po pół roku od przejęcia władzy przez obecną koalicję ujrzał światło dzienne projekt ustawy o zmianie ustawy – Prawo o prokuraturze oraz niektórych innych ustaw (projekt z 25 czerwca 2024 r.). Sądziłem, że projekt mający regulować tę tematykę zalegał w szufladach obecnej koalicji, zanim ta doszła do władzy (poprzednicy mieli gotowy projekt na kilka miesięcy przed zakończeniem kadencji prokuratora general nego w marcu 2016 r.). Zapewne też uwarunkowania polityczne i polityczny zamysł spowodowały, że w projekcie zajęto się praktycznie tylko kwestią separacji urzędów prokuratora generalnego i ministra sprawiedliwości, konsekwencjami tego rozdziału dla funkcjonowania prokuratury oraz pojedynczymi zagadnieniami, spośród których największe emocje budzi propozycja unormowania sytuacji prokuratorów niepowołanych do nowo tworzonej Prokuratury Generalnej. Emocje nie tylko bezpośrednio zainteresowanych. Nie uznano zatem za właściwe przystąpienia do przebudowy samego modelu prokuratury, nie mówiąc już o miejscu prokuratury w Konstytucji RP, w moim przekonaniu słusznie odraczając debatę na ten temat na spokojniejsze czasy, oraz – przede wszystkim – na czas możliwej korelacji takich rozwiązań z modelem procesu karnego.

Mimo to nowelizacja jest dość obszerna. W tekście na poły publicystycznym nie sposób odnieść się do wszystkich obszarów objętych regulacją, poruszę tylko niektóre, w moim przekonaniu istotne i domagające się dalszej debaty.