Karta środka trwałego potwierdza prawo do lokalu

: Gminna Spółdzielnia, która na gruncie należącym do wspólnoty gruntowej wzniosła z własnych środków budynek sklepu, niewątpliwie weszła w jego posiadanie, a więc w prawo rzeczowe, które daje tytuł prawny do tej nieruchomości. W takiej sytuacji karta środka trwałego może być uznana za dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu w świetle wymogów art. 18 ust. 6 pkt 2 ustawy z 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. z 2007 r. nr 70, poz. 473 ze zm.).

: Spółdzielnia zwróciła się o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w sklepie znajdującym się w budynku zlokalizowanym na terenie stanowiącym własność wspólnoty gruntowej, do której zastosowanie mają przepisy ustawy z 29 czerwca 1963 r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych (Dz.U. nr 28, poz. 169). Budynek ten został wybudowany ze środków własnych spółdzielni, a jego budowę zakończono w grudniu 1987 r. i od tego dnia figuruje on w prowadzonej przez spółdzielnię ewidencji środków trwałych. Dowodzi tego protokół odbioru robót budowlano-montażowych oraz karta środka trwałego. Organ I instancji odmówił wydania zezwolenia. SKO, uchylając decyzję organu I instancji przyjęło, że karta ta może pełnić funkcję dokumentu potwierdzającego tytuł prawny do lokalu, a przy spełnieniu także pozostałych warunków do uzyskania zezwolenia należało na podstawie art. 18 ust. 2, 3, ust. 3a, ust. 5 i 6 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi udzielić zezwolenia. Na skutek skargi prokuratora rejonowego – WSA stwierdził nieważność decyzji SKO. Uznał, że karta środka trwałego jest tylko wewnętrznym dokumentem finansowo-księgowym sporządzonym przez spółdzielnię i nie potwierdza tytułu prawnego (ani prawnorzeczowego ani obligacyjnego) do budynku sklepu. Sąd przyjął, że wydanie decyzji nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa. Wyrok ten zaskarżyła spółdzielnia.

: NSA uwzględnił skargę kasacyjną. Uznał, że istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii wykazania dokumentu potwierdzającego tytuł prawny do lokalu w świetle wymogów art. 18 ust. 6 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Ustawa ta nie wskazuje, jakim dokumentem powinien legitymować się podmiot ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na sprzedaż alkoholu. Sąd I instancji przyjął, że karta środka trwałego będąca wewnętrznym dokumentem finansowo-księgowym, sporządzonym przez skarżącą, w żaden sposób nie potwierdza tytułu prawnego (w tym ani prawnorzeczowego, ani obligacyjnego) do budynku sklepu. W ocenie NSA karta środka trwałego jest dowodem zaewidencjonowania w księgach rachunkowych jej składnika majątku trwałego. Oznacza to, że jest dokumentem finansowo-księgowym i pełni już funkcję dokumentu. Został on wprowadzony do dokumentów finansowo-księgowych w związku ze sporządzonym protokołem odbioru robót budowlano-montażowych na skutek wybudowania budynku ze środków własnych skarżącej. O ile skarżąca na gruncie należącym do wspólnoty wzniosła z własnych środków budynek sklepu, to niewątpliwie weszła w posiadanie. Nie ma przy tym znaczenia, że uprawnienia właścicielskie nie są potwierdzone, skoro ustawa nie obliguje do posiadania takiego tytułu prawnego. W sytuacji gdy skarżąca poza płaceniem podatków od działalności handlowej płaci także podatek od nieruchomości, to fakt posiadania tytułu prawnego jest niewątpliwy.