Jak przebiega postępowanie dotyczące lokalizacji stacji bazowych

Jeżeli planowane przedsięwzięcia radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne zaliczają się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, to w trybie ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. nr 199, poz. 1227) podlegają procedurze ocen oddziaływania na środowisko, która prowadzona jest z udziałem społeczeństwa. Wpływ danej instalacji na środowisko oraz przestrzeganie warunków ochrony środowiska oceniane są także w ramach samego procesu inwestycyjnego.

Zgodnie z orzecznictwem administracyjnym (wyrok WSA w Szczecinie z 9 lutego 2006 r. sygn. akt: II SA/Sz 1189/04, publik.: ZNSA z 2006 r. nr 4–5, poz. 130) stacje bazowe telefonii komórkowej, jako przedsięwzięcia związane z budową i utrzymaniem łączności publicznej, należą do kategorii inwestycji użyteczności publicznej (określonych w art. 6 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami – Dz. U. z 2004 r. nr 261, poz. 2603 ze zm.). W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego typu przedsięwzięć wydawane są decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c) ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.) wniosek o wydanie takiej decyzji powinien zawierać w szczególności dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko. Sama zaś decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego powinna określać m.in. warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi (art. 54 pkt 2 lit. b) powołanej ustawy).

Z faktem, iż instalacje te należą do kategorii inwestycji celu publicznego, wiąże się również kwestia powiadamiania społeczeństwa o planowanej realizacji tego typu przedsięwzięć na etapie ustalania ich lokalizacji.

Kwestie ochrony środowiska rozważane są również na etapie wydawania pozwolenia na budowę, także dla przedsięwzięć niezaliczonych do kategorii mogących oddziaływać na środowisko. Zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 ze zm.), dla każdej inwestycji projekt budowlany powinien w szczególności zawierać charakterystykę ekologiczną planowanego obiektu budowlanego. Szczegółowe wymagania w tym zakresie określa rozporządzenie ministra infrastruktury z 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. nr 120, poz. 1133) – par. 8 ust. 2 pkt 7, par. 11 ust. 2 pkt 10.

Zgodnie z zapisem art. 122a ustawy – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. nr 62, poz. 627 ze zm.) prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia emitującego pola elektromagnetyczne, które są stacjami elektroenergetycznymi lub napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi o napięciu znamionowym nie niższym niż 110 kV lub instalacjami radiokomunikacyjnymi, radionawigacyjnymi lub radiolokacyjnymi, emitującymi pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi nie mniej niż 15 W, emitującymi pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz, są obowiązani do wykonania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. Wyniki pomiarów przekazywane są wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska i państwowemu wojewódzkiemu inspektorowi sanitarnemu. Jednostkami organizacyjnymi uprawnionymi do wykonywania takich pomiarów są akredytowane laboratoria (na podstawie odpowiedzi na interpelację nr 6965).