Czy trzeba mieć stałe źródło zarobku

Internauta od dwóch lat przebywa stale w Polsce. Zamierza ubiegać się o uznanie go za obywatela polskiego.

– Zarabiam, ale nie mam etatu. Dowiedziałem się, że starając się o obywatelstwo polskie, powinienem mieć tu stały dochód. Czy to prawda – pyta cudzoziemiec.

Obecna ustawa o obywatelstwie polskim nie zawiera takich wymagań. Wprowadzi je natomiast nowa ustawa, która zacznie obowiązywać za ok. pół roku, aczkolwiek nie w każdym przypadku stawia ona taki warunek. Obecnie za obywatela polskiego może być uznana osoba o nieokreślonym obywatelstwie lub nieposiadająca żadnego obywatelstwa, jeżeli co najmniej przez pięć lat mieszka w Polsce na podstawie zezwolenia na osiedlenie się lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich. I w zasadzie to jest podstawowa zasada rządząca decyzjami o tym, kogo można uznać polskim obywatelem. Krąg osób uprawnionych do tego zostanie znacznie rozszerzony, przy czym różne będą one musiały spełnić warunki.

I tak, według nowej ustawy, za obywatela polskiego będzie można uznać m.in.:

● cudzoziemca przebywającego nieprzerwanie w Polsce co najmniej przez trzy lata na podstawie zezwolenia na osiedlenie się, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich lub na podstawie prawa stałego pobytu – osoba ta musi zarazem posiadać w naszym kraju stabilne i regularne źródło dochodu oraz tytuł prawny do zajmowania lokalu mieszkalnego;

● cudzoziemca przebywającego nieprzerwanie w Polsce co najmniej przez dwa lata na podstawie zezwolenia na osiedlenie się, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich lub prawa stałego pobytu, który:

– pozostaje co najmniej od trzech lat w związku małżeńskim zawartym z obywatelem polskim lub

– nie posiada żadnego obywatelstwa;

● cudzoziemca przebywającego nieprzerwanie w Polsce co najmniej przez dwa lata na podstawie zezwolenia na osiedlenie się, które uzyskał w związku z uzyskaniem w naszym kraju statusu uchodźcy;

● cudzoziemca przebywającego nieprzerwanie i legalnie w Polsce co najmniej przez dziesięć lat i posiadającego zezwolenie na osiedlenie się, zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich lub prawo stałego pobytu i jednocześnie posiadającego w Polsce stabilne i regularne źródło dochodu oraz tytuł prawny do zajmowania lokalu mieszkalnego;

● cudzoziemca przebywającego nieprzerwanie w Polsce co najmniej przez dwa lata na podstawie zezwolenia na osiedlenie się, które uzyskał w związku z polskim pochodzeniem.

Uznanie cudzoziemca za obywatela polskiego następuje na jego wniosek, a w przypadku małoletniego cudzoziemca – na wniosek jego przedstawicieli ustawowych.