Posiłek połączony ze zwiedzaniem to impreza turystyczna

Jeżeli co najmniej dwie usługi turystyczne, np. transportowa i żywieniowa, tworzą jednolity program i objęte są wspólną ceną, a ponadto program przewiduje zmianę miejsca pobytu, to można je zaliczyć do imprez turystycznych, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (t.j. Dz.U. z 2004 r. nr 223, poz. 2268 ze zm.).

W wyniku kontroli stwierdzono, że spółka prowadziła działalność gospodarczą na terenie Polski polegającą na organizowaniu imprez turystycznych obejmujących dwie usługi turystyczne: wyjazd ze zmianą miejsca pobytu i obiad, tworzące jednolity program objęty wspólną ceną. Spółka nie spełniła przy tym wymogu uzyskania wpisu do rejestru organizatorów turystyki i pośredników turystycznych, co stanowiło naruszenie art. 4 ust. 1 ustawy o usługach turystycznych. Marszałek województwa wydał decyzję, w której stwierdził wykonywanie przez spółkę działalności organizatora turystyki bez wymaganego wpisu do Rejestru Organizatorów Turystyki i Pośredników Turystycznych Województwa oraz orzekł o zakazie prowadzenia tej działalności.

Po rozpoznaniu odwołania spółki minister sportu i turystyki uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej zakazu prowadzenia przez stronę działalności pośrednika turystycznego. Stwierdził w niej wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie organizacji imprez turystycznych bez wpisu do właściwego rejestru i zakazał wykonywania działalności organizatora turystyki przez okres trzech lat. Motywując swoje rozstrzygnięcie, wskazał na treść art. 3 pkt 2 ustawy o usługach turystycznych, stwierdzając, że osoby wyjeżdżające do innej miejscowości, w zależności od korzystania bądź nie z noclegu, należy traktować jako turystów, a świadczone na ich rzecz usługi należy traktować jako usługi turystyczne w rozumieniu powołanej ustawy. Sytuacja prawna przedsiębiorców organizujących handlowe wyjazdy promocyjne uzależniona jest od sposobu organizowania tych wyjazdów. Organ odwoławczy stanął na stanowisku, że jeżeli przedmiotem odpłatnego świadczenia za cenę zryczałtowaną, nawet promocyjną niepokrywającą rzeczywistych kosztów, jest przewóz połączony np. z posiłkiem, zwiedzaniem obiektu itp., a dodatkowo w trakcie tego przejazdu lub w miejscu docelowym prezentowane są towary lub usługi, to działalność taka nabiera wówczas charakteru działalności organizatora imprez turystycznych. Zaznaczył ponadto, że przewiezienie uczestników do innej miejscowości było niczym innym, jak zmianą miejsca pobytu, a usługi transportowe i usługi związane z wyżywieniem świadczone przez stronę uczestnikom wyjazdów sponsorowanych stanowiło usługi turystyczne w rozumieniu ustawy o usługach turystycznych.

WSA oddalił skargę i podzielił opinię organów co do charakteru działalności prowadzonej przez spółkę. Stwierdził, że skarżąca zapewniała co najmniej dwie usługi turystyczne objęte wspólną ceną, tworzące jednolity program z jednoczesną zmianą miejsca pobytu uczestników. Skargę kasacyjną wniosła spółka.

NSA oddalił skargę kasacyjną Uznał, że przedstawione w niej zarzuty dotyczące zarówno naruszeń prawa procesowego, jak i materialnego są nieuzasadnione. NSA stwierdził, że wykładnia art. 3 ustawy o usługach turystycznych, dokonana przez sąd I instancji, wbrew twierdzeniom kasatora nie była błędna. NSA podzielił pogląd zaprezentowany w zaskarżonym orzeczeniu, że skarżąca spółka, w świetle zebranych w sprawie dowodów, działała jak organizator imprez turystycznych w rozumieniu art. 3 pkt 4 ustawy o usługach turystycznych. Oferty imprez turystycznych nosiły logo skarżącej spółki, jej telefon i adres, a więc nie mogło budzić wątpliwości, że była ona przedsiębiorcą organizującym imprezy turystyczne, w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy organizatorem turystyki. Na tę działalność powinna uzyskać wpis w rejestrze, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o usługach turystycznych.

Szczepan Borowski

asystent sędziego NSA