W orzeczeniu trzeba wskazać okoliczności przewinienia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku rozpoznawał sprawę związaną z postępowaniem dyscyplinarnym toczącym się przeciwko kierownikowi ambulatorium aresztu śledczego w B. Postawiono mu zarzut niewykonania w określonym terminie polecenia w sprawie odmów przyjmowania osób doprowadzanych do jednostki z uwagi na ich stan zdrowia. Dyrektor aresztu wymierzył kierownikowi karę dyscyplinarną nagany.

Rozpoznając sprawę, WSA przypomniał, że zgodnie z art. 125 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej odpowiedzialność dyscyplinarna jest szczególnym rodzajem odpowiedzialności, którą ponosi funkcjonariusz za popełnione przestępstwa i wykroczenia niezależnie od odpowiedzialności karnej.

Rozwinięciem reguł rządzących postępowaniem dyscyplinarnym jest rozporządzenie ministra sprawiedliwości z 14 listopada 1996 r. w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej. W kwestiach nieunormowanych regulamin odsyła do odpowiedniego stosowania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego.

WSA stwierdził, że przepisy regulaminu nie pozostawiają wątpliwości, iż postępowaniem dyscyplinarnym rządzi zasada prawdy obiektywnej. Wyraża ją wiele przepisów regulaminu, między innymi: par. 2 ust. 2 ("wymierzenie kary dyscyplinarnej powinno być poprzedzone dokładnym ustaleniem rodzaju przewinienia i okoliczności, w jakich przewinienie zostało popełnione") i inne. Zewnętrznym wyrazem dokonanych ustaleń stanu faktycznego i oceny prawnej faktów jest uzasadnienie faktyczne i prawne orzeczenia dyscyplinarnego, które zawsze stanowi obligatoryjny element orzeczenia. Rolą uzasadnienia jest wyjaśnienie adresatowi decyzji (tu orzeczenia dyscyplinarnego) zasadności przesłanek rozstrzygnięcia oraz umożliwienie kontroli prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia.

W okolicznościach sprawy ewidentnie doszło do naruszenia wskazanych przez skarżącego przepisów regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej. Rzeczywiście nie ustalono w sposób jednoznaczny rodzaju, czasu i okoliczności popełnienia zarzucanych skarżącemu przewinień i innych okoliczności.

Przewinienie polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej zawsze wymaga powiązania ustawowej podstawy prawnej, przewidującej odpowiedzialność za takie przewinienie, z konkretnym przepisem prawa regulującym treść i zakres obowiązku służbowego funkcjonariusza, którego niewykonanie czy niewłaściwe wykonanie mu się zarzuca.

Adam Makosz

Wyrok z 19 sierpnia 2010 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 369/10.