Do renty potrzeba 5 lat ubezpieczenia
STAN FAKTYCZNY - Ubezpieczona w 2002 roku miała wypadek i od tego momentu była częściowo niezdolna do pracy. Przez rok pobierała świadczenie rehabilitacyjne. W maju 2008 r. ubiegała się w ZUS o rentę. Ten jednak odmówił jej przyznania, bo nie miała 5 lat okresów składkowych i nieskładkowych w ciągu 10 lat licząc od dnia złożenia przez nią wniosku lub od kiedy stała się niezdolna do pracy.
Kobieta odwołała się od decyzji ZUS do sądu okręgowego pracy i ubezpieczeń społecznych. Ten dał jej rentę, bo miała 5 lat stażu ubezpieczeniowego liczonego do 2002 r., czyli od kiedy stała się częściowo niezdolna do pracy. Sąd nie powiedział, które okresy zatrudnienia były składkowe, a które nieskładkowe. ZUS wniósł apelację od tego wyroku do sądu apelacyjnego. Ten orzekł tak samo jak sąd I instancji. Zakład wniósł więc skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego (SN). Skuteczną, bo wygrał.
Skład orzekający SN stwierdził, że w sprawie spór sprowadza się do kwestii, czy wnioskodawczyni ma odpowiednio długie okresy składkowe i nieskładkowe. Zależą one od wieku, w którym ubezpieczony staje się niezdolny do pracy. W przypadku osób, u których niezdolność do pracy powstała (jak w przypadku wnioskodawczyni) po ukończeniu 30 roku życia wymagany okres ubezpieczenia wynosi 5 lat. W stosunku do tych osób art. 58 ust. 2 ustawy z 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz.U. z 2009 r. nr 153, poz. 1227 z późn. zm.) wprowadza dodatkowe wymaganie, aby ten okres przypadał w ciągu ostatniego dziesięciolecia przed zgłoszeniem wniosku o rentę lub przed dniem powstania niezdolności do pracy. Okresy nieskładkowe uwzględnia się w wymiarze nieprzekraczającym jednej trzeciej udowodnionych okresów składkowych.
Sądy II i I instancji przyjęły, że wnioskodawczyni spełnia warunek stażowy z uwagi na posiadane od 1992 roku okresy zatrudnienia. Nie ustaliły jednak, które z nich są składkowe, a które nieskładkowe. A także, w jakim zakresie te ostatnie mogą zostać uwzględnione przy ustalaniu uprawnień rentowych.
Paweł Jakubczak
@RY1@i02/2011/092/i02.2011.092.183.015a.001.jpg@RY2@
Przemysław Stobiński | radca prawny CMS Cameron McKenna, Dariusz Greszta spółka komandytowa
W omawianej sprawie niedopuszczalne zdaniem sądu było pominięcie przez ZUS okoliczności, że ubezpieczona od wielu lat leczyła się psychiatrycznie, a jej schorzenia miały charakter postępujący. Mając to na uwadze, ZUS miał obowiązek skierować ubezpieczoną na badanie przez lekarza orzecznika w celu ustalenia daty powstania częściowej niezdolności do pracy, gdyż ta okoliczność mogła mieć znaczenie dla przyznania jej renty w normalnym trybie lub w drodze wyjątku. Tego rodzaju zaniechania ze strony ZUS należy kwalifikować jako błąd organu rentowego, który w razie wcześniejszej odmowy przyznania świadczenia lub przyznania niższego świadczenia stanowi podstawę domagania się wypłaty zaległego świadczenia za okres 3 lat poprzedzających bezpośrednio miesiąc, w którym ubezpieczony złoży wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.
Wpisz adres e-mail wybranej osoby, a my wyślemy jej bezpłatny dostęp do tego artykułu